Downloaded from YTS.MX
WHAM! BIOGRAFIA...
Official YIFY movies site: YTS.MX
Cześć. Właśnie obejrzeliście typowy poranek zespołu Wham!,
ale nie zawsze...
Możemy jeszcze raz?
WHAM! BIOGRAFIA...
Cześć. Właśnie obejrzeliście typowy poranek zespołu Wham!,
ale nie zawsze tak to wyglądało.
To jest szkoła, w której poznaliśmy się w wieku 12 lat w 1975 roku.
Jest dziś z nami
wyjątkowy gość.
Pan Ted Halliwell. Był dyrektorem za moich czasów.
Ted, jak się masz?
Świetnie.
To dobrze. Powiedz mi, myślałeś kiedyś, że tak to się skończy?
- Cóż... - Dziękuję. Wróćmy do George’a.
Gdy byłem z Andrew,
byliśmy zdeterminowani, żeby się doskonale bawić.
Wham! był bractwem.
Zabawą.
Ludzkim, nieprzewidywalnym chaosem.
To był pop.
Wham! miał nigdy nie dorosnąć.
Marzyliśmy o tym,
odkąd byliśmy dziećmi.
Ale w tamtym czasie
wszyscy mówili:
„Jak ta dwójka idiotów mogła stać się tak popularna?
Jak do tego doszło?”.
Wham! Bam! Jestem facetem
Czy mam pracę, czy nie
Zaprzeczyć nie da się
Lubisz to, co robisz?
Jeśli nie, to przestań
Nie siedź tam, bo zgnijesz
Nie mam już zmartwień
Nie mam już dla ciebie czasu
Kochanie cię wymaga odwagi
Wszyscy na ciebie lecą
Nie mam już zmartwień
Nie mam już dla ciebie czasu
Kochanie cię wymaga odwagi
Nie sądzisz, że O tym wiem
Możesz nam opowiedzieć, jak się poznaliście?
Poznaliśmy się, gdy miałem 11 lat, a Andrew 12.
W północnym Londynie.
Pierwszego dnia
w nowej szkole poznałem Andrew.
GŁOS GEORGE’A
Nasz wychowawca wszedł do klasy z nowym chłopcem.
GŁOS ANDREW
Miał cholernie wielkie prostokątne okulary.
Byłem bardzo nieporadnym,
trochę pyzatym, dziwnie wyglądającym dzieciakiem.
Miał masę loczków na głowie.
Byłem dość nieśmiały.
Nauczyciel powiedział, że nazywa się Georgios Panayiotou.
Georgios Kyriacos Panayiotou.
„Kto się zaopiekuje nowym chłopcem?”
Andrew podniósł rękę.
Naprawdę wierzę, że było w tym coś z przeznaczenia.
Moja droga mogła wyglądać inaczej,
gdybym usiadł obok kogoś innego tamtego dnia.
Nazywałem go Yog. Taką nadałem mu ksywkę.
Mieliśmy bardzo silną więź.
Mieliśmy taki sam sposób myślenia.
Muzycznie byliśmy nierozłączni.
Godzinami nagrywaliśmy skecze do komediowych programów radiowych.
Pisaliśmy piosenki i założyliśmy zespół, jak mieliśmy 16 lat.
Nazywaliśmy się The Executive.
The Executive.
Raz, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć, siedem, osiem!
DEMO/PRÓBA Z 1979 R.
Graliśmy ska
i byliśmy okropni!
Jak na 16-latków nie było źle.
Dobra, lamusy, trzeci raz!
W piątkę ledwo ogarnialiśmy wszystkie instrumenty.
Wracaj!
Rozeszliśmy się po roku,
bo ludzie nie przychodzili na próby i koncerty.
To nie był powolny proces. Raczej nagły rozpad.
Zostaliśmy tylko ja i Yog.
Zostaliśmy tylko my.
Dalej pisaliśmy razem piosenki.
I chodziliśmy tańczyć na londyńskim West Endzie.
Poszliśmy do klubu Beat Route.
Tańczyliśmy jakiś wymyślony układ i wygłupialiśmy się.
Andy zaczął krzyczeć coś w stylu: „Wham, bam”.
Zacząłem rapować:
„Wham, bam, jestem facetem”.
Uznaliśmy, że to dobra nazwa zespołu.
Wham!
I tak zostało.
Chciałem robić tylko jedno.
Być w zespole z Yogiem.
Andrew i ja mieliśmy smykałkę do pisania chwytliwych piosenek.
Nagraliśmy demo za 20 funtów w dużym pokoju Andrew.
Mieliśmy mikrofon przyczepiony do miotły
i czterościeżkowy rejestrator Portastudio,
który pojawił się pod koniec lat 70.
ORYGINALNE DEMO
Mieliśmy po 17 czy 18 lat.
Pisaliśmy piosenki, bazując na naszym doświadczeniu
i otoczeniu.
Protesty w całym kraju.
Gwałtowny wzrost liczby bezrobotnych w wieku od 16 do 18 lat.
Łączyliśmy rap z disco, potem dodaliśmy do tego pop.
Tekst poruszający temat społeczny do muzyki disco.
Hej, ludzie, patrzcie na mnie Mam szacunek ludzi ulicy
Nie mam pracy, ale dobrze się bawię Z chłopakami, których spotykam...
Śpiewałem taką głupią pioseneczkę w jednym z klubów
i z niej powstał „Wham Rap!”.
Wham! Bam! Jestem facetem
Od tamtej pory pisaliśmy piosenki.
Inspirowało nas doświadczenie z klubów.
„Club Tropicana” jest o Beat Route.
W klubie Tropicana drinki są za darmo
Mieliśmy tylko jeden wers i refren.
Któregoś wieczora przyszedł do mnie Yog.
Pracowałem nad progresją, która mi się podobała.
To było super, bo powiedział:
„Mam melodię, która pasuje do tego idealnie”.
Wymyśliliśmy taką samą sekwencję.
Upadam kolejny raz
PIERWSZE DEMO „CARELESS WHISPER”
Czuję lakier
Na parkiecie
Dla serca i umysłu
Kończyliśmy ją razem, powoli, w domu czy w autobusie,
codziennie po trochu.
Znajdziesz w niej tylko ból
Nigdy więcej nie zatańczę
Przez poczucie winy stopy nie czują rytmu
Łatwo jest udawać
Ale wiem, że nie jestem głupi
Pamiętam, jak była gotowa.
Któregoś dnia wagarowaliśmy i powiedziałem: „Nie wiem, kto to wykona,
nie wiem, czy mam wystarczająco dobry głos.
To jest hit”.
Nasze demo miało może cztery minuty.
Mnie to wystarczało. Byłem pewny sukcesu.
Choć mieliśmy jedną piosenkę, dwie trzecie drugiej i ćwiartkę trzeciej.
Chodziliśmy po wytwórniach.
Dwójka 18-latków. Ale tupet, co?
Staliśmy tam
i nalegaliśmy na spotkanie.
Reakcja była rozczarowująca.
Jakiś facet rzucił taśmą
i powiedział: „Niezły głos, ale idźcie napisać jakieś hity”.
Wszyscy odrzucili „Careless Whisper”. Wszyscy odrzucili „Club Tropicana”.
Pamiętam, jak mnie ścisnęło w żołądku.
Miałem złe przeczucie.
Byłem załamany.
Załamany.
To było zniechęcające,
ale znałem Marka Deana, który mieszkał niedaleko moich rodziców
i pracował w przemyśle muzycznym.
Wydaje mi się, że odkrył Soft Cell i ABC.
Andy wydzwaniał ciągle do mojej mamy, chciał, żebym wysłuchał taśmy.
Nie chciałem. Unikałem go.
Myślałem: „Tylko nie kolejna kapela z sąsiedztwa”.
Andrew wrzucił demo do skrzynki na listy.
Nie było na nim muzyki.
Tylko George śpiewający do trzeszczącej gitary.
Ale to i tak było fantastyczne.
Zaproponował nam kontrakt płytowy.
Podpisaliśmy go w taniej kawiarence.
Czysta radość.
Moja mama zaczęła tworzyć album.
ALBUM PIERWSZY
Uzbierała niezwykłą kolekcję.
Wycinki, recenzje, listy przebojów.
Naprawdę się przyłożyła.
Album numer jeden.
„Andrew i Yog podpisali kontrakt z Innervision”.
Udało się. Spełniliśmy nasze marzenie.
To było magiczne.
Realizowaliśmy pragnienia. To było spełnienie marzeń.
Do tego z najlepszym kumplem.
Wham! to tylko Andrew i ja.
Ale pomyśleliśmy, że dodamy dwie dziewczyny.
Jedna z nich to dziewczyna Andrew.
Shirlie, Yog i ja chodziliśmy tańczyć.
Poczuliśmy, że tak możemy przedstawić naszą muzykę.
Druga to profesjonalistka.
Dołączyła do nas Dee C Lee.
Zainspirowali nas The Human League.
Obaj kochaliśmy Human League.
George ich kochał, a ja ich lubiłem.
Nie zainspirowali nas.
Korzystaliśmy z tego, co mieliśmy,
a ja miałem dziewczynę.
Do tego mieliśmy nasze układy taneczne.
Nasza pierwsza płyta winylowa została wytłoczona.
Cześć, tu George Michael z Wham!
Liczę, że spodoba wam się singiel „Wham Rap! (Enjoy What You Do)”.
Rusz, rusz, ruszaj się
Hej, ludzie, patrzcie na mnie Mam szacunek ludzi ulicy
Nie mam pracy, ale dobrze się bawię Z chłopakami, których spotykam w kolejce
Departament Opieki Społecznej Ich rytmy są najlepsze
Reakcja była niesamowita.
W Sounds napisali, że gramy „społecznie świadomy funk”.
MORALNOŚĆ FUNKA
Wszystko wskazywało na to, że piosenka będzie hitem.
Wham! Bam! Jestem facetem
Czy mam pracę, czy nie
Zaprzeczyć nie da się
Lubisz to, co robisz?
Jeśli nie, to przestań
Nie siedź tam, bo zgnijesz
Na pierwszym singlu wytwórnia
podała jako twórców Andrew Ridgeleya i G Panosa.
Panos to skrót od Panayiotou.
Pilnie potrzebowałem pseudonimu artystycznego.
George Michael.
George to angielska wersja greckiego imienia Georgios.
Michael to imię taty jednego z naszych przyjaciół.
To pomogło zbudować jego wizerunek.
Byliśmy przekonani, że to będzie hit.
Ale nie znalazł się nawet w pierwszej 100.
To była katastrofa.
Wytwórnia uznała, że musimy zdobyć fanów.
Zaproponowali, żebyśmy występowali
w małych klubach w całym kraju.
Byliśmy zespołem klasy D. Nikt nas nie znał.
W każdym miejscu spotykaliśmy tych samych przegrywów.
Mimów i innych typów,
którzy tydzień wcześniej byli w tym samym klubie co my.
George!
Tak, George trochę zarapuje.
KLUB NOCNY BOLTS PÓŁNOCNY LONDYN
Chociaż to było żenujące i ciągle nas wkurzali jacyś pijani ludzie,
byliśmy dzięki temu przygotowani.
Zaczynamy!
Poproszę osoby z przodu,
żeby śpiewały ze mną.
Byliśmy pod presją, żeby mieć przebój.
George napisał „Young Guns”.
Jeśli to nie byłby hit, stracilibyśmy kontrakt.
Co to ma być?
Hej, frajerze
Co w ciebie wstąpiło?
Utwór „Young Guns” wylądował na 72. miejscu na liście przebojów.
„Wham Rap!” był porażką.
Bez hitu nie mogliśmy nagrać kolejnej płyty.
„Young Guns” utknął na 42. miejscu. Nie przebił się do pierwszej 40.
To był najgorszy tydzień w moim życiu.
Jezu, czułem się okropnie.
Przez tydzień myślałem:
„Nie jestem w tym dobry”.
Że się pomyliłem co do czegoś, w co wierzyłem, odkąd byłem dzieckiem.
Potem nagle dostaliśmy telefon.
LISTOPAD 1982 R.
Zadzwonił do nas ktoś z Top of the Pops i zapytał, czy wystąpimy,
bo inny artysta im odpadł.
To najpopularniejszy program z listą przebojów.
Dla mnie Top of the Pops było szczytem sławy.
Występ w Top of the Pops
był Świętym Graalem.
Spaliśmy w takim małym hotelu.
George miał pecha i musiał spać w dziecięcym łóżku.
To było małe łóżko.
Było mu bardzo niewygodnie i nie mógł spać.
Stopy mu wystawały z łóżka.
PIERWSZY RAZ W TOP OF THE POPS 4 LISTOPADA 1982 R.
Trzy,
dwa, jeden...
Weszliśmy na scenę, spojrzeliśmy na siebie i pomyśleliśmy: „To nasza szansa”.
Hej, frajerze
Co w ciebie wstąpiło?
Hej, frajerze
Teraz już nic z tym nie zrobisz
Dawno nie widziałem cię na mieście
Więc przywitałem cię z uśmiechem
Gdy zobaczyłem tę dziewczynę
Wiedziałem, że skradła ci serce
Jak teraz się to ogląda, to wygląda okropnie.
Ale wtedy to, jak się zaprezentowaliśmy, było uważane za innowacyjne i nowe.
Młodzi kolesie dobrze się bawią
Szalone babki za nimi latają
Nie mieliśmy ubrań.
Myślę, że razem mieliśmy może dwa zestawy ciuchów.
Raz, dwa, spójrz na siebie
Śmierć przez małżeństwo
Ale w tej tandecie była pewna energia.
Byliśmy amatorami, ale wyglądaliśmy oryginalnie.
Wyglądaliśmy inaczej.
Ten układ jest bardzo zabawny.
Ale dziwnym trafem zadziałał. Każdy go wtedy zapamiętał.
Wymyśliliśmy go w pokoju mojej mamy.
Żaden choreograf by tego nie zaakceptował.
Wspaniale! Brawo, Wham!
Ale to była ta chwila, która zmieniła dla nas wszystko.
Singiel zrobił się popularny.
WHAM! NA TRZECIM MIEJSCU
Wham! stał się znany.
Szczęśliwy początek nowego roku.
To jest Andrew z Wham!
- Cześć! - George.
Cześć.
Jakie macie muzyczne przewidywania na rok 1983?
Jest taki zespół Wham!
- Ale już wam się udało. - Musimy podbić listy.
Ze trzy razy. Albo milion razy.
Jaki rodzaj muzyki będzie popularny w 1983 roku?
Nasz.
Album numer trzy.
Byliśmy popularnym zespołem i mieliśmy 20 lat.
Wham! ma dwa powody do świętowania.
Andrew ma urodziny. Sto lat.
I „Wham Rap!” pnie się po listach przebojów.
„Wham Rap!” został wydany drugi raz
i zajął ósme miejsce.
Niesamowity wynik.
Przedstawmy zespół.
- Dee. - Shirlie.
- George. - Andrew.
Wytwórnia przedstawiła nas jako kulturowych wojowników.
„Wham! ukształtuje poglądy
każdego nastolatka”.
Czuliśmy presję, żeby pisać według pewnego schematu.
Młodzi walczący z dorosłością.
Posłuchajmy rapu z komentarzem społecznym w tanecznym utworze Wham!
„Bad Boys” wskoczył na drugie miejsce.
WTOREK 31 MAJA
To był wielki hit.
Źli chłopcy trzymają się razem
Nigdy nie są smutni
Ale nie byliśmy z niego zadowoleni.
Napisałem tę piosenkę według schematu, bo nie wiedziałem, co zrobić.
Nienawidzę tego singla.
Gdy zaczynaliśmy pisać piosenki,
byłem bezrobotny i to było inspiracją do „Wham Rap!”.
Ale teraz odnieśliśmy sukces.
Nie byliśmy komentatorami społecznymi.
ALBUM PIĄTY
Mieliśmy silne poczucie, że powinniśmy zrobić coś innego.
Mieliśmy wizję radosnego, nowego popu.
Mam wyczucie mainstreamowej publiczności.
To był wkład kultury młodzieżowej w muzykę.
Muzyka popowa.
Myślę, że teraz w Anglii
powoli wracają do muzyki motywy eskapizmu.
22 LIPCA 1983 R.
- Jakie macie plany na lato? - Kręcimy teledysk na Ibizie.
- Jak się nazywa nowy singiel? - „Club Tropicana”.
Trzy czy cztery lata temu, w czasie punka, ludzie krzyczeli.
Teraz nie wstydzą się młodości i bezrobocia.
Wolą iść na dyskotekę czy do klubu i zapomnieć o tym.
Pomyśleliśmy, że nagramy nową muzykę pop.
Fantazję, jaką jest „Club Tropicana”.
Nowy kierunek.
Nowa tożsamość.
Nigdy nie byliśmy na Ibizie.
Mieliśmy nagrać teledysk w pięknym, małym, luksusowym hotelu.
W legendarnym hotelu Pikes, który był tajemnicą poliszynela.
Tu uciekali znani i bogaci i ówcześni celebryci.
Tak żyły gwiazdy popu.
To miejsce tryskało energią.
Tak to sobie wyobrażaliśmy, gdy pisaliśmy w salonie moich rodziców,
ale nigdy tego nie widzieliśmy.
Zaczynało kształtować się to, czym Wham! miał się stać.
Dwóch młodych kolesi,
którzy byli hedonistami.
Młodzieńcza energia.
„Club Tropicana” to moment, w którym staliśmy się prawdziwym Wham!
Zabiorę cię do miejsca W którym za członkostwo płacisz uśmiechem
Tam spotykasz gwiazdy
Nieznajomi biorą cię za rękę I witają w raju
Uchylając kapelusza
W klubie Tropicana drinki są za darmo
Zabawy i słońca
Wystarczy dla wszystkich
Co ciekawe, to było dla mnie nie do pomyślenia,
żebym stał się takim przystojniakiem, jakim Andrew z natury był.
Ale podobałem się dziewczynom tak samo jak Andrew.
Zostaliśmy w hotelu na kilka dni po zdjęciach.
Któregoś ranka zadzwonił telefon w moim pokoju
i Yog powiedział: „Możesz przyjść, to pogadamy?”.
Nie było w tym nic nadzwyczajnego.
Obszedłem basen.
Wszedłem do pokoju i była tam Shirlie. To też nie było nietypowe.
Rozstałem się z Shirlie,
ale nasza trójka nadal się przyjaźniła.
Yog był na łóżku.
Zerknął na Shirlie.
Powiedział:
„Nie wiedziałem, jak ci to powiedzieć,
ale jestem gejem.
Albo jestem biseksualny”.
Sześć miesięcy przed nakręceniem teledysku do „Club Tropicana”
stało się coś, co uświadomiło mi, że pociągają mnie mężczyźni.
Zostałem na noc u takiego chłopaka.
Chciał się ze mną przespać, ale za bardzo się bałem.
Ale zdałem sobie sprawę, że chciałem zostać z nim w łóżku.
Chciałem być z nim blisko,
co zdarzyło mi się pierwszy raz.
Napisałem o tym piosenkę.
O tym jest ta piosenka.
Patrzę, jak oddychasz
Nie mogę spać
To odkrycie uderzyło mnie dość mocno.
Gdy uświadomiłem sobie, że nie mogę ignorować tej części mnie,
powiedziałem o tym Andrew.
Dla mnie
jego seksualność nie miała na nas żadnego wpływu.
Chciałem, żeby był szczęśliwy.
Powiedziałem, że porozmawiam z rodzicami.
Zostałem przekonany, że to nie był dobry pomysł.
Nie wydaje mi się, że chodziło im o ochronę kariery.
Sądzę, że po prostu myśleli o moim tacie.
Bo jak masz 19 lat, to...
Patrzysz na rodziców. „Nie mów tacie. Boże, twój tata się wścieknie”.
Czuliśmy, że nie mógł powiedzieć tacie.
Nasza trójka była wtedy bardzo blisko,
ale tak naprawdę zapytałem niewłaściwe osoby.
Mieliśmy 19, 20 lat.
Nasza perspektywa była dość wąska.
To był kluczowy moment.
W tamtym czasie naprawdę chciałem zrobić coming out.
Ale straciłem odwagę.
Z konieczności
w pełni zaangażowałem się w rozwój Wham!
Stworzyłem nową tożsamość.
Będę coraz lepszy i zszokuję wszystkich tym, jaki będę dobry.
Kształtowałem tożsamość poprzez sukces.
George pisał coraz to lepsze piosenki.
Rozwijał się w niesamowitym tempie.
Ja nie mogłem mu dorównać w tym zakresie,
co prowadziło do tarć między nami.
W trakcie nagrywania płyty Fantastic
doszło do dyskusji.
Rozmawialiśmy o tym, że jeśli chcemy zrobić wielką karierę,
nie powinniśmy pisać razem.
Mogliśmy osiągnąć cele, które sobie postawiliśmy,
tylko dzięki piosenkom, które on był w stanie napisać.
Zawsze czułem, że pisanie to dar, który miałem chronić.
Nigdy w to nie wątpiłem.
To było dla mnie niekomfortowe,
bo pisanie piosenek było czymś, co...
Od tego zaczęliśmy.
Założyliśmy zespół, żeby pisać piosenki.
To było trochę trudne.
Andrew i ja uzgodniliśmy to szybko
i nigdy do tego nie wracaliśmy.
ALBUM SZÓSTY
Wasz album jest świetny. Nie ma na nim ani jednej złej piosenki.
Bardzo dziękuję.
Nasz debiutancki album był na pierwszym miejscu.
To było niesamowite.
Utrzymywał się na listach przez prawie dwa i pół roku.
Macie ochotę na Wham!?
- Tak. - Tak myślałem.
Ale prasie nie podobał się „Club Tropicana”.
Byli oburzeni, że zrzuciliśmy kajdany.
To nie był kolejny protest song.
Nie podobał mi się za bardzo ten kawałek „Casablanca”...
- „Club Tropicana”. - Coś w tym klimacie.
Recenzje były miażdżące. Pisali, że się sprzedaliśmy.
TEKSTY SĄ PŁYTKIE
Po pierwszych singlach przyciągaliście różnych fanów,
a teraz przyciągacie, jak widać,
mnóstwo młodych dziewczyn, które was kochają.
Wygląda to na zmianę wizerunku.
Zaczęliśmy od publiczności klubowej.
Było tam wiele dziewczyn i chłopaków w naszym wieku.
W tym roku pojawiliśmy się w wielu gazetach,
czasopismach dla dziewczyn.
- Ale to był wasz wybór. - Tak, to nasz wybór.
To wkurzało George’a...
DUŻY PLAKAT!
...bo ludzie nie traktowali go poważnie w kontekście pisania piosenek.
- George i Andrew z Wham! - Dzień dobry!
Wielkiego banana otrzyma...
Hugo Buckley, 8 lat.
- Z Poynton w Cheshire. - Świetnie.
Byłem młodym mężczyzną i autorem piosenek,
dawałem z siebie wszystko, więc te opinie mnie bolały.
...JACY SĄ TĘPI
Mimo tego, co pisała prasa,
rozumieliśmy, że nasza kariera idzie do przodu.
„Pop” stał się czymś obraźliwym w Anglii na cztery czy pięć lat.
My wierzymy, że muzyka pop ma znaczenie.
Myślę, że ludzie o tym zapomnieli.
Trasa koncertowa była naszą szansą, by pokazać ludziom, że się mylili.
Śliczna koszulka!
Nie da się tego zmontować z muzyką?
Jeśli miała się udać,
trasa koncertowa Club Fantastic musiała być idealna.
Musimy sami reżyserować, żeby było tak, jak chcemy.
Wcześniej mówili: „Świetny pomysł”.
„Nie znacie się, macie 19 lat. Nie wiecie, o czym mówicie”.
- Są podstawowe... - To było rok temu.
Są podstawowe zasady prezencji, które zna się z automatu.
Teraz dotarło to do ludzi.
To jest przykład. Sami to zrobiliśmy.
To program trasy.
Byłem świadomy, że jeśli zostawię wizerunek Andrew,
dzieciakom się spodoba.
Nasze stroje musiały przedstawiać młodzieńczy entuzjazm,
zabawę i ekscytację.
Podziwiałem Andrew, odkąd byliśmy dziećmi.
Jego wyczucie stylu.
Polegałem na nim w tym zakresie.
Zdecydowałem się na stroje sportowe.
Wybrałem czerwony.
Może dlatego, że Yog nie rozróżnia kolorów,
on wybrał jaskrawożółty.
Dołączyła do nas nowa wokalistka, Helen DeMacque, znana jako Pepsi.
Pięknie się wpasowała
i bardzo nam pomagała, tak jak Shirlie.
Dodawały uroku i wnosiły inny rodzaj energii.
Próby trwały tygodniami.
George, jak to George,
skupiał się na detalach.
Był ekstremalnie drobiazgowy.
Jego postrzeganie siebie w dużej mierze zależało od muzyki.
Wyszedłem z cienia Andrew
i znalazłem się w centrum uwagi.
Raz, dwa...
Ruszaj się, skarbie
Nie widzisz, że jestem gotowy, by tańczyć?
Nie mogę zatrzymać tego rytmu w moim sercu
Nadszedł czas, by wyruszyć w trasę.
PAŹDZIERNIK 1983 R.
Mają dobre piosenki. Myślę, że są piękni.
- Wspaniali. - Fantastyczna muzyka!
Są piękni!
Byłem zdeterminowany, żeby ludzie dostrzegali moje dokonania.
Nie zdawałem sobie sprawy, a Andrew to zaczął,
że będę sprzedawał moją fizyczność.
Wszystkie te głupoty, które z tego wynikły,
zaprowadziły mnie na drogę, której się nie spodziewałem.
Nigdy nie wyobrażałem sobie siebie jako bożyszcza nastolatek.
Byłem bardzo nieśmiały.
Dlatego,
żeby usprawiedliwić tę krzykliwą personę,
kompletne przeciwieństwo tego, kim byłem...
mówiłem sobie,
że to rola, którą odgrywam.
Hej, frajerze
Co w ciebie wstąpiło?
Hej, frajerze
Reakcje były oszałamiające w każdym mieście.
To był obłęd.
Rozpierała nas pozytywna energia.
Żeby podkręcić atmosferę,
George pocierał lotką o swoje lśniące od potu ręce,
wrzucał ją do spodenek, a potem odbijał ją w stronę ludzi.
Tłum szalał.
Wszyscy!
Młodzi kolesie dobrze się bawią
Szalone babki za nimi latają
Mądrzy faceci wiedzą Że emocjonalne więzi są niebezpieczne
- Ciągle nas bombardują bransoletkami. - Widziałeś podwiązkę?
- Dostałem wczoraj stanik. - Piękna podwiązka.
Ktoś ostatnio rzucił parę majtek. Widziałeś je?
Mnie się to podoba.
Wolałbyś robić coś innego?
Nie teraz. Jest sobota wieczór?
Co, miałbym iść do Palace? Raczej nie.
Jest super. Zaczynamy się przyzwyczajać. Zaczynamy się tego spodziewać.
Ale to wspaniałe. Chociaż nadal nie ma sensu.
To zaskoczyło nas obu.
Ta szalona atmosfera wokół nas.
Ale on się tym upajał.
Popularność Wham!, tysiące krzyczących dziewczyn.
Gdy tego posmakowałem,
to było uzależniające.
Byłem niepewny siebie, więc to było mocno uzależniające.
Ten kawałek nazywa się „Good Times”.
Zaczął się szał na Wham!
George i jego partner Andrew
są znani z pokazywania kolan i paradowania w krótkich spodenkach
podczas trasy koncertowej.
To bardzo seksowny zespół. Było wspaniale.
Świetnie się bawiłem.
Bardzo dziękujemy.
Kto będzie jutro w Whitley Bay?
Super.
Głośno!
Kalendarz na rok 1984.
- Zacznijcie od... - Najpierw...
Nie, grudzień jest najlepszy.
WHAMTASTYCZNIE!
Mieliśmy album na topie.
Mieliśmy bardzo udaną trasę.
Wszyscy!
Mieliśmy ogromne zainteresowanie prasy.
To było niesamowite. Genialne.
Mieliśmy kilka przebojów na koncie.
Ale nie mieliśmy
pieniędzy.
Wróciliśmy z trasy do domu rodziców.
Było aż tak źle.
Zarobiłeś dużo pieniędzy?
Nie bardzo. Pewnie nie zobaczymy tego, co zarobiliśmy.
Te pieniądze zostają wydane, zanim je zobaczymy.
Są powody, dla których nie zarobiliśmy aż tyle, ile ludzie myślą, ale...
Jesteście na drodze do sukcesu. Dużo zarabiacie?
Zapytaj mojej mamy.
- Jest tutaj? - Tak.
- Kupujecie rzeczy? - Kupiłem sweter.
- Kosztował prawie tyle co auto. - Co za rozpusta.
To było niedorzeczne.
Dostawaliśmy 4% ze sprzedaży singli w Wielkiej Brytanii
i 2% w pozostałych krajach.
Nie dostawaliśmy nic za 12-calowe płyty,
a głównie to sprzedawaliśmy.
To było wręcz śmieszne.
Gdy przyszli do wytwórni,
chcieli tylko sławy, pieniądze były mniej ważne.
Nagle zrobili się sławni.
Pół roku później nadal jeździli autobusami,
zastanawiając się, czy nie powinni lepiej zarabiać.
Zaczęli pytać, co się dzieje z pieniędzmi. Od tego zaczęły się kłopoty.
Dwaj 18-latkowie zostali zabrani do taniej kawiarni.
Czy tamtego dnia kontrakt był uczciwy?
Powiedziano im, że nie mają szans na zostanie gwiazdami,
jeśli nie podpiszą kontraktu.
Czy to uczciwe?
Potrzebowaliśmy managera.
Mam tu książkę You Don’t Have to Say You Love Me.
Napisał ją Simon Napier-Bell,
który jest tu ze mną.
W latach 60. Simon był trochę jak Svengali.
Naprawdę go polubiłem.
W Top of the Pops zaprezentowali się
w sposób, jakiego nigdy nie widziałem u żadnej innej grupy.
Rozumieli, jak wykorzystać program, żeby się dobrze pokazać,
i w ich występie była niesamowita erotyczna intymność.
Szukaliśmy u ludzi poczucia pewności.
Znaleźliśmy to dopiero u Simona.
Podpisaliśmy nowy kontrakt bezpośrednio z CBS.
Na tym etapie została podjęta decyzja, co zrobić z „Careless Whisper”.
George pojechał do Muscle Shoals Studio w Alabamie.
Miałem nagrywać z Jerrym Wexlerem,
producentem Arethy Franklin i Raya Charlesa,
i jego muzykami sesyjnymi, czyli Muscle Shoals Rhythm Section.
Mieli oszałamiający repertuar.
Myślałem, że się posram.
George bardzo szanował Jerry’ego Wexlera
i był pod jego wielkim wrażeniem.
Stałem tam, miałem zaśpiewać pierwszy wers
i Jerry nagle mówił...
Czekaj.
„Pamiętaj, George, to tutaj Aretha Franklin śpiewała »Respect«”
albo: „Pamiętaj, George,
to tutaj Ray Charles śpiewał »When A Man Loves A Woman«”.
Ja na to: „Ach, dziękuję”,
po czym śpiewałem moją mizerną piosenkę napisaną w autobusie.
Byłem bardzo ciekaw, co zrobili z tym utworem,
bo napisaliśmy go razem i wiedzieliśmy, jak powinien brzmieć.
Myślałem: „Pracował nad nim Wexler. Musi być fantastyczny”.
Yog wrócił
i powiedział: „Posłuchaj”.
Gdy biorę cię za rękę
I prowadzę na parkiet
Został zniszczony.
Kompletnie stracił swój charakter.
Był przeciętny.
Yog powiedział: „Też mi się nie podoba”.
Był trochę bez wyrazu. Decyzja należała do mnie.
Nagle miałem go wyprodukować sam.
Potem zdecydowałem, że nie chcę, żeby wersja Jerry’ego Wexlera
była tą ostateczną, i nagrałem cały utwór od zera.
Dzięki Bogu, że to zrobiłem.
Gdy postanowił nagrać „Careless Whisper” tak, jak chciał, żeby to brzmiało,
testował dziesięciu saksofonistów,
zanim trafił na Steve’a Gregory’ego, który zagrał tę partię idealnie.
Przy „Careless Whisper” miał drugą okazję,
żeby wyprodukować utwór w pełni zgodnie ze swoją wizją.
Tak, wyprodukowałem też chwytliwą piosenkę.
ALBUM DZIESIĄTY
Pamiętam,
że spałem w domu Andrew,
w pokoju gościnnym, wstałem rano...
Przyczepiłem karteczkę do drzwi.
Zrobiłem błąd, jak pisałem.
Napisałem: „Obudź mnie mnie, zanim pójdziesz”.
Dlatego dopisałem drugie „pójdziesz”.
Uznałem, że to byłby wspaniały tytuł piosenki.
Jitterbug
Zaraz potem nagraliśmy
„Wake Me Up Before You Go-Go”.
Sprawiasz, że moje serce robi „bum, bum”
Twoja miłość posyła moją duszę do nieba
Ludzie ją uwielbiali.
Słyszę „bam, bam, bam” Aż moje stopy zaczynają tańczyć
„Wake Me Up Before You Go-Go”!
Wham!
Wham! z utworem „Wake Me Up Before You Go-Go”!
Obudź mnie, zanim pójdziesz
Przyciągnij mnie jak jo-jo
Obudź mnie, zanim pójdziesz
To był nasz pierwszy numer jeden.
NUMER JEDEN
- Jak świętowaliście? - W restauracji taty.
Bo nie planuję być solo
Obudź mnie, zanim pójdziesz
To utwierdziło go w tym, że potrafi tworzyć przeboje.
Chcę poczuć tę ekstazę
Ta piosenka wyróżniała się
w porównaniu z płytą, której byłem współproducentem
rok wcześniej.
Nagle nie byłem tylko piosenkarzem i tekściarzem.
Byłem też producentem.
Społeczność muzyczna nabijała się z nas.
„Jak mogą tak wyglądać i tworzyć taką muzykę?”
„Dlaczego ludzie kochają tych debili?”
Wasza płyta została zjechana.
Zjechana, tak.
Gdybym usłyszał tę piosenkę teraz
i wiedziałbym, że ktoś ją napisał, wyprodukował i zaśpiewał,
nie nabijałbym się z tej osoby, bo nosi okropne ciuchy.
Miałem tylko 20 lat.
Dlaczego się ze mnie nabijali?
Po sukcesie „Wake Me Up” zaczęliśmy nagrywać drugą płytę.
Mieliśmy ją nagrać na południu Francji.
Wytwórnia powiedziała, że mam ją sam wyprodukować,
podczas gdy przy pierwszej płycie nie mogłem tego zrobić.
Château Miraval to doskonałe środowisko do pracy kreatywnej.
George lubił pisać prawie wyłącznie w trakcie procesu nagrywania.
Moje najbardziej prywatne miejsce
to studio.
Czasem jestem bardziej producentem niż piosenkarzem.
Gitara Andy’ego jest na dziesiątce, a Hugh na jedenastce.
Konstruuję to, co robię,
i pracuję dosłownie godzinami.
Mój wkład w tworzenie płyty ograniczał się teraz do nagrywania.
Chociaż podjęliśmy taką decyzję,
była trochę trudna.
Ale czułem, że muszę się poświęcić.
Ludzie mówią, że Andrew nie miał wkładu w Wham!,
ale to nieprawda.
Wham! to Andrew.
Gdy George był młodszy, kopiował Andrew.
Było dwóch Andrew, ten prawdziwy i ten fałszywy.
Ale z czasem George,
trochę dlatego że czuł, że nie odnajduje się w zespole,
wkładał więcej wysiłku w pisanie i produkcję.
Andrew było to obojętne,
był wyluzowaną osobą, więc pozwolił na to.
Na tym etapie
widzieliśmy, że jego utwory prowadzą go w innym kierunku.
Ale był moim przyjacielem
i bycie częścią tej ewolucji było dla mnie czymś wspaniałym.
Myślę, że George zaczął dostrzegać swój talent
dopiero dwa, trzy lata temu.
Nie był w pełni świadomy tego, co może osiągnąć.
Nabrał pewności siebie.
Znacznie.
Gdy piszę melodię w głowie,
czuję w moim ciele, gdy to jest to.
Jakby piosenka już tam była,
ale wcześniej nie widziałem gdzie.
Przychodzi do mnie w pełni ukształtowana
i wyciągam ją znikąd.
Uczucie, które się pojawia, przyprawia o dreszcze,
bo ją znalazłem.
Yog dobrze wiedział, dokąd może zaprowadzić go jego talent.
Moje życie było prostsze.
Żyłem chwilą.
George pozwolił mi zdjąć śliniak.
Muzyka nie definiowała mnie tak bardzo jak George’a.
Jego piosenki stały się narzędziem,
za pomocą którego kreował osobę, którą chciał być.
Ja wiedziałem, kim jestem.
Jeśli chodzi o to, co próbowałem osiągnąć,
chciałem być dumny z moich piosenek.
George był bardzo pewny siebie, jeśli chodziło o muzykę.
Ale był mniej pewny siebie w osobistych aspektach życia.
„Freedom” to pierwszy utwór, który Yog mi puścił w trakcie nagrywania.
Mógł dotyczyć jego seksualności.
Jak więzień, który ma własny klucz
Ale nie mogę uciec Dopóki mnie nie pokochasz
„Więzień, który ma własny klucz” i „kochanka z kimś innym”...
Na pewno odnosi się do własnych rozterek.
Jako młody gej
wiedziałem, że czuję się źle, bo się ukrywam.
I wciąż oszukiwałem siebie, że jestem biseksualny.
Trzymałem się kurczowo tej części mnie, którą pociągały kobiety.
Na tym etapie,
jeśli robisz...
Jeśli twoim celem jest zostanie najpopularniejszym artystą,
nie będziesz utrudniać sobie życia.
Byłem zbyt młody i niedojrzały, by wiedzieć, jak wiele poświęcam.
Był młodym człowiekiem, który próbował się odnaleźć.
Wiedziałem, że brakuje mu pewności siebie.
Ale byłem nieświadomy, jak głęboko sięgały te problemy.
Pamiętam, jaki czułem się niepewny
jako dziecko.
Byłem wystraszonym nastolatkiem i czułem się bezbronny.
Przez wiele lat
Andrew był całym moim wsparciem.
Byłem pewny siebie.
Kiedyś w szkole napisali, że wprowadzam zamęt.
Andrew był pewnym siebie, zarozumiałym chłopcem.
TATA GEORGE’A
George był cichym chłopcem. Andrew był przywódcą.
Nasi ojcowie byli obcokrajowcami.
Rodzina mojego taty była z Egiptu.
Mój ojciec pochodził z Cypru.
Ojciec mojego ojca był pasterzem.
Mój ojciec harował jak wół i zbierał tego owoce.
Jack podchodził do mnie sceptycznie.
Rodzice myśleli, że Andrew to najgorsze, co mi się przytrafiło.
Odwiedzałem go w domu, przeglądałem jego kolekcję płyt.
Rozmawialiśmy o płycie Goodbye Yellow Brick Road.
Ten album to jedna z podstaw naszej przyjaźni.
Zostaliśmy przyjaciółmi.
W wieku 14 lat edukacja przestała mnie obchodzić.
Ja byłem przekonany, że trzeba zdać egzaminy,
iść na trochę do pracy.
Nie.
Interesowało mnie tylko bycie w zespole z George’em.
Andrew miał na mnie duży wpływ.
Czuł presję ze strony rodziców znacznie bardziej niż ja.
Pochodzę z bardzo opresyjnej rodziny.
Byłem czy jestem apodyktycznym ojcem.
Chciałem mu dyktować warunki.
Ojciec oczywiście chciał, żebym kontynuował karierę naukową.
Chciałem, żeby był lekarzem albo księgowym.
Zachowywał się zgodnie z moimi oczekiwaniami.
„I tak nie umiesz śpiewać”.
Ojciec zabronił mi korzystać z wieży, zabronił mi kupować płyty.
Chciał mnie zmusić, żebym nie tracił czasu na marzenia o karierze muzycznej.
Zadzwoniłem do Yoga i powiedziałem: „Zakładamy zespół. Teraz”.
„Chyba nie mogę. Nie możemy”.
Popchnąłem go do działania.
Niechętnie się zgodził.
Andrew był dla mnie idolem.
Był pierwszą osobą, z którą się kolegowałem,
która była ode mnie silniejsza.
Prawie wszystko wzięło się od niego.
Andrew zmienił moje życie w taki sposób, w jaki ktoś musiał je zmienić,
żebym mógł zostać gwiazdą.
Georgios Panayiotou,
który zawsze miał problem z określeniem swojej tożsamości,
fizyczności i seksualności,
przemienił się w...
George’a Michaela.
LIPIEC 1984 R.
Czas nigdy nie wymaże
Nieostrożnych szeptów dobrego przyjaciela
Dla serca i umysłu
Niewiedza jest łaskawa
Nie ma ukojenia w prawdzie
Znajdziesz w niej tylko ból
Od samego początku wiedzieliśmy, że „Careless Whisper” to wielki hit.
Powiedziałem George’owi, że popieram pomysł
wydania tej piosenki jako solowego singla.
Nie było żadnych przepychanek.
Zawsze rozumieliśmy, że przyjdzie taka chwila,
w której Wham! będzie dalej funkcjonował, a ja rozpocznę karierę solową.
Czuję się tak niepewnie
Gdy biorę cię za rękę
I prowadzę na parkiet
Gdy muzyka cichnie
Coś w twoich oczach
Przywodzi na myśl srebrny ekran
I wszystkie smutne pożegnania
Nigdy więcej nie zatańczę
Przez poczucie winy stopy nie czują rytmu
Choć łatwo jest udawać
Wiem, że nie jesteś głupia
Ale w Stanach jako wykonawcę podaliśmy
„Wham! i George Michael”.
Powodem było to, że chociaż Wham! był popularny w Anglii...
nie byliśmy znani w Ameryce.
Chcieliśmy wyprzedawać stadiony, grać na całym świecie.
Chcieliśmy podbić Amerykę.
George nigdy nie opuściłby Wham!
bez osiągnięcia naszych celów.
OD 1 DO 13 LISTOPADA 1984 R.
Album 16.
Rozmawiamy z Andrew Ridgeleyem i George’em Michaelem.
To wasza pierwsza wizyta w USA.
PAŹDZIERNIK 1984 R.
To część marketingu.
Chcą, żeby nasz pierwszy przyjazd...
Mamy zaostrzyć apetyt jankesów.
- Przygotować grunt. - Tak.
Jestem dyrektorem regionalnym sklepu Sam Goody. Gra u nas Wham!
Przyszło mnóstwo ludzi. Nigdy nie było takiej frekwencji.
Jestem ich wielką fanką od 1981 roku. Mam oficjalną koszulkę.
Dlaczego są tacy popularni? Nikt ich nie zna.
Są znani w klubach w Nowym Jorku.
- Są piękni. - Tak.
„Wake Me Up”, nasz pierwszy hit w USA.
Ułatwił nam wejście na rynek amerykański,
ale nie zrobił z nas wielkich gwiazd.
Wiedzieliśmy, że czekało nas dużo pracy.
Wszyscy chcieli wiedzieć, kim naprawdę byliśmy.
I oczywiście pytali o dziewczyny.
Pewnie wszędzie śledzą was dziewczyny. Nastolatki i może trochę...
Starsze też.
Chodzą za wami wszędzie. Czy taka sława jest uciążliwa?
Trzeba nauczyć się z tym żyć.
Wielu rockmanów gra dla dziewczyn, dla groupies.
Was to nie interesuje.
Interesuje.
Ale trzeba to znosić na spokojnie.
- To niewłaściwe określenie. - Nie są dla nas najważniejsze.
Jeśli uda mi się zachować rozsądek, myślę, że sobie poradzimy.
Co miałem, do cholery, zrobić?
Jeśli masz możliwość ukrywania się, nie zrobisz nic innego w tym wieku.
Dla mnie zjawisko krzyczących fanek,
na którym opierał się Wham!, było jedynie niepokojące.
George jest świadomy rynku. Każdy artysta sprzedaje swój image.
Najsilniej przemawia do nas image nacechowany seksualnie.
Tak wszystko się sprzedaje.
Rosło zainteresowanie tabloidów. Prasa była natarczywa.
KOBIECIARZ Z WHAM!
Zachowywałem się gorzej niż George.
Andrew mocno imprezował.
Pisali o mnie „Napalony Andy”.
„Dziki Andy”.
Prasa była tak skupiona na mnie, że nie dostrzegała George’a.
OGIER Z WHAM!
Przyciągałem całą uwagę.
To była dla mnie publiczna porażka.
W tym czasie miałem trzy dziewczyny
i szukałem przygód z facetami
na przedmieściach, na których się wychowałem.
Byłem wtedy bardzo zagubionym chłopcem.
Oszukiwałem siebie.
Niech ktoś mi powie
Powiedz mi
- Dlaczego tak ciężko dla ciebie pracuję - Żeby dawać ci pieniądze
Ruszyliśmy w wielką trasę po UK.
TRASA KONCERTOWA BIG TOUR ’84
Na znacznie większą skalę.
LONDYN
Wyprzedaliśmy stadiony.
Zabawiliśmy się z tytułem płyty.
Make It Big, czyli wielka kariera.
To był pomysł George’a. Był świetny.
Niezwykle nas bawił. Często robiliśmy rzeczy, bo nas bawiły.
Mieliśmy ruszyć z tą płytą w świat.
ŚWIATOWA TRASA 1985 R.
Dziś Dzień Wham! Jestem w egzotycznym miejscu...
WHAM! W JAPONII
TOKIO
Są znani na całym świecie.
Żeby zobaczyć Wham!,
nocowały na lotnisku w Melbourne.
Wham!
Niech ktoś mi powie
Powiedz mi
- Dlaczego tak ciężko dla ciebie pracuję - Żeby dawać ci pieniądze
Żeby dawać ci pieniądze
Ale mimo udanej trasy
dla George’a
ostateczną oceną jego talentu były listy przebojów.
WHAM! NA PIERWSZYM MIEJSCU
Bardzo zależało mu, żeby być na pierwszym miejscu.
George potrzebował sukcesu w roli autora piosenek
dla poczucia własnej wartości.
Którejś niedzieli
byliśmy w domu jego rodziców,
a w telewizji leciał mecz.
Byliśmy tylko we dwóch.
Yog nagle wstał i powiedział: „Muszę iść na górę.
Mam pomysł”.
Napisałem ten utwór na czterościeżkowym Portastudio,
zszedłem na dół i powiedziałem: „Zrobiłem to.
W tym roku będziemy mieć cztery hity,
w tym jeden świąteczny hit.
Właśnie go napisałem”.
Puściłem mu go, a on: „O cholera, to jest... Tak”.
Rozumiesz?
Wesołych świąt
Teledysk do „Last Christmas”
został nagrany w Saas-Fee w Szwajcarii, wysoko w Alpach.
W zeszłe święta oddałem ci serce
Ale następnego dnia je wyrzuciłaś
Święta były zawsze ważne dla Yoga.
„Last Christmas” musiał to pokazać.
Nasze wyobrażenie klimatu świąt.
Fantazję.
W teledysku wystąpili wszyscy nasi znajomi.
Bawiliśmy się wyśmienicie.
Łatwo się domyślić, że nastroje były świetne.
Nabijaliśmy się z siebie.
Pamiętam, że w trakcie nagrywania...
Drugi reżyser, w swoim geniuszu, nalewał nam do pełna.
Prawdziwy alkohol.
Myślę, że nasze poczucie humoru mocno wpływało na to, co robiliśmy.
Myślę, że celowo staraliśmy się
za wszelką cenę uniknąć nieszczerości i cwaniactwa.
Potem było coraz gorzej.
Byliśmy coraz bardziej pijani.
Bawi mnie to, ile tam było włosów.
Prawie nie widać ludzi spod tych włosów.
To był chaos.
To niesamowite, że udało nam się nakręcić ten teledysk,
szczerze mówiąc.
Wiedzieliśmy, że mamy hit.
Miał wyjść w drugim tygodniu grudnia.
Sprzedaż wyjątkowego singla pomoże ofiarom klęski głodu w Etiopii.
Ponad 25 gwiazd zaśpiewało za darmo na dzisiejszym nagraniu w Londynie
i cały dochód zostanie przekazany głodującym.
Gdy wróciliśmy z Saas-Fee,
dostaliśmy prośbę z biura,
żeby wziąć udział w nagraniu piosenki charytatywnej.
Gdy Bob Geldof z The Boomtown Rats obejrzał w telewizji film o Etiopii,
uznał, że musi coś zrobić.
Odkrył, że jego znajomi z branży czuli to samo.
George Michael z Wham!, Sting z The Police,
Tony Hadley ze Spandau Ballet,
Bananarama i wiele innych gwiazd
zebrało się, by nagrać świąteczną piosenkę,
z której dochody przekażą Etiopii.
Nakarmmy świat
Zawsze robię się nieśmiały, gdy spotykam inne gwiazdy popu.
Trochę zamykam się w sobie.
Ale było dobrze. Piosenka jest chwytliwa.
Jest konkurencją dla naszego czwartego numeru jeden.
Jaki będzie wasz następny singiel?
Nazywa się „Last Christmas”.
- Jest bardzo świąteczny? - Tak.
Nie mogę prosić, żebyś zaśpiewał. Zawstydzisz się.
- Zaśpiewam kawałek. - Dobrze.
- Idzie tak... - Okej.
W zeszłe święta oddałem ci serce
Ale następnego dnia je wyrzuciłaś
- Nie zdradzę więcej. - To było dobre.
Powiem koleżankom, że George dla mnie śpiewał.
Ironią w tej sytuacji z „Do They Know It’s Christmas” było to,
że wszyscy myśleli o tym, jaka to wspaniała piosenka.
„Będzie super, będzie przebojem”.
Ja też miałem takie odczucia,
ale oprócz tego moje cholerne ego,
które próbowałem ciągle uciszyć, krzyczało: „Szlag!
Szlag!”. Rozumiesz?
Bo moje ego miało wielki plan,
że cztery nasze piosenki będą na topie.
Wszystko się udało. Wszystko było gotowe.
Ostatnia lista przebojów BBC w 1984 roku.
Wham! i „Last Christmas” nadal na drugim miejscu.
I drugi tydzień na pierwszym miejscu
Band Aid.
„Do They Know It’s Christmas?” był wielkim hitem.
Świat zareagował.
Dobre wieści z rana od Wham!
Choć nie zajęli pierwszego miejsca,
przekazują cały dochód ze sprzedaży swojego singla
na pomoc Etiopczykom.
Utwory z dwóch pierwszych miejsc wspierają walkę z głodem w Etiopii.
Dziwnie się czułem, wracając do domu.
Mimo najlepszych intencji,
mimo bycia największym altruistą,
mimo przekazania całego dochodu z „Last Christmas”
na pomoc Afryce
ten cholerny...
ten cholerny, zakompleksiony głosik chciał mieć cztery hity w tym roku.
To nieracjonalne
i wynika z lęku.
Choć mnie wystarczało bycie w zespole,
George potrzebował czegoś więcej.
Potrzebował uznania. Tego chciał.
Potwierdzenia tego, kim był.
Sezon rozdania nagród trwa.
Oscary przemysłu muzycznego przyznano w hotelu Grosvenor House w Londynie.
To jeden z najlepszych brytyjskich autorów piosenek.
Mówię poważnie.
Ludzie krytykują Wham!, mówią, że nie przetrwa.
To ci krytycy nie przetrwają.
Mam takie doświadczenie, że umiem rozpoznać talent.
Porównuję go do Gibba, McCartneya, Lennona i im podobnych.
Ma to, co ja i Bowie chcieliśmy mieć w wieku 21 czy 22 lat.
Nie mówię o graniu na scenie.
Ten człowiek to świetny autor piosenek, a dzisiaj nagradzamy autorów piosenek.
To najważniejsza rzecz, jaką otrzymałem
i jaka mi się przydarzyła.
Chciałbym podziękować Brytyjskiej Akademii Kompozytorów i Tekstopisarzy
i dziękuję wszystkim, którzy kupili nasze płyty w ostatnich latach. Dziękuję.
PŁACZĄCA GWIAZDA WHAM!
Byłem w szoku, że to się stało.
Byłem w jednym pokoju ze sławnymi ludźmi,
którzy doceniali mnie jako muzyka, takimi jak Elton John.
Oswojenie się z tą myślą zajęło mi sporo czasu.
Album 25.
Chiny.
PEKIN
KWIECIEŃ 1985 R.
Jest to rzadki przywilej...
Mój partner Andrew i ja jesteśmy zaszczyceni...
- Nie rozczytam własnego pisma. - To nic nowego, nie?
Nasz manager Simon zaproponował, żebyśmy zagrali kilka koncertów w Chinach.
To był bardzo sprytny pomysł.
Amerykę bardzo interesowały komunistyczne Chiny.
Jako pierwsza współczesna grupa popowa w Chinach...
Mój głupi partner i ja...
...przyciągnęlibyśmy uwagę świata...
i podbilibyśmy Amerykę.
Napiszmy prawdę.
Schlebia nam, że zostaliśmy zaproszeni,
by zagrać dla chińskiej publiczności.
Chcieliśmy być kojarzeni z zabawą, entuzjazmem.
To były wartości Wham!
Nasz zespół, Shirlie i Pepsi, wszyscy byli zaangażowani.
Raz, dwa, trzy...
Patrz na mnie, jestem wolny Bez lęku, bez łez, robię, co chcę
Raz, dwa, spójrz na siebie
Śmierć przez małżeństwo
Wczoraj w Pekinie miała miejsce dwuosobowa rewolucja kulturalna.
Na scenie wystąpił brytyjski duet Wham!
Był to pierwszy duży koncert zachodniego rockowego zespołu w Chinach.
Nie zobaczycie osoby, która przeprowadza wywiad w Nowym Jorku,
ale będziecie słyszeć jej głos.
Jesteśmy w telewizji.
Wham! w Chinach.
Dzień dobry, George, Andrew.
- Dzień dobry. - Dobry wieczór.
George jest blondynem,
a Andrew brunetem.
Mówię to, bo to wasz pierwszy raz.
Wszyscy są podekscytowani, że jesteście w naszej telewizji.
Andrew jeszcze nigdy nie został nazwany brunetem.
To bardzo miłe, Phyllis.
Jak myślicie, dlaczego pozwolili wam wystąpić w Chinach?
Myślę, że jesteśmy bezpieczni, bo nie reprezentujemy rock’n’rolla.
Reprezentujemy bardziej show-biznes, pop.
Nasze teledyski i płyty, a tylko z tego nas znają,
nie pokazują prawdziwego rock’n’rolla,
nie ma w nich seksu i narkotyków.
Czyli chodzi o wasz czysty, przyzwoity image?
Tak. Przynajmniej na scenie.
Zaraz, to jacy jesteście poza sceną?
Nasi widzowie chcieliby wiedzieć.
Z pewnością. Niech użyją wyobraźni.
Dziękuję. Jesteście fantastyczni.
Było w porządku, nie?
Chodźmy na miasto. Wyrwiemy jakieś laski, pobzykamy.
- Zimne? - Tak.
Najlepsza klimatyzacja w...
Chinach.
To odmieniło naszą sytuację w Ameryce.
Pisali o nas wszędzie.
W komunistycznych Chinach Wham! wpłynął na miliony osób.
Rock przybył do Chin w formie koncertu brytyjskiej grupy Wham!
To podniosło nasz status.
Byliśmy światowym fenomenem.
Ale w tym samym czasie jakiś głosik w mojej głowie mówił:
„Co ja zrobię?”.
Byłem dość inteligentny, by wiedzieć, że to niewłaściwa droga.
Jeśli szukałem szczęścia,
nie powinienem próbować dorównać Michaelowi Jacksonowi czy Madonnie,
a taki miałem zamiar.
Postać, którą musiał odgrywać,
ciężko było pogodzić z jego potrzebami emocjonalnymi.
Chcę się rozwijać jako człowiek,
ale czuję się uwięziony.
Jego przyszła kariera solowa zależała
od tego, czy Wham! osiągnie tak wielki sukces jak Prince czy Elton.
Myślę, że nie byłem w stanie opanować swojego ego na tyle,
żeby nie zbadać możliwości
zostania największym artystą na świecie.
Choć sława zaczynała mi ciążyć,
nie byłbym w stanie powstrzymać mojego ego.
ALBUM 30. 15 LIPCA - 24 SIERPNIA 1985 R.
Po Band Aid zorganizowano Live Aid, koncert na światową skalę.
Zaprosili Yoga, żeby wystąpił z Eltonem Johnem.
Koncert obejrzy ponad miliard ludzi.
Niektórzy z młodszych artystów mogą się trochę stresować.
Nie wiem, jak z tym miliardem.
Wystarczająco ciężko będzie mi wystąpić przed 75 tysiącami,
bo nigdy nie grałem dla tak dużej publiczności.
Miał szansę zabłysnąć na całym świecie.
Na scenie pan George Michael!
Piosenka „Don’t Let The Sun Go Down On Me” była wpleciona w muzyczne DNA George’a.
Ubóstwiałem Eltona jako dzieciak.
Gdy jestem obok niego,
słyszę głosik dziewięciolatka: „Boże, nie wierzę, że tu jestem!”.
Zamknąłeś drzwi
I zostawiłeś mnie oślepionego
Światłem
Wszyscy!
Nie pozwól, by słońce zaszło nade mną
Choć szukam siebie
Zawsze widzę kogoś innego
Yog zasugerował, żebym śpiewał chórki.
Miło, że mnie zaprosił, ale to była jego chwila.
Ale jeśli stracę wszystko
To jakby słońce zaszło nade mną
George wyłaniał się jako samodzielny artysta.
Podczas Live Aid ponad miliard ludzi zobaczyło to na własne oczy.
Jakby słońce zaszło nade mną
Bis był czystym szaleństwem, bo wszyscy wyszli na scenę.
Staliśmy obok Davida Bowiego i Freddiego Mercury’ego.
Ale zmówcie modlitwę
Pomódlcie się za innych
W święta jest ciężko
To było surrealistyczne.
Dobrze się bawiliście?
Były tam legendy branży.
Wszyscy!
To był ogromny awans.
Ale to był dopiero początek.
ALBUM 31.
WSPANIAŁE CHWILE W AMERYCE
AMERYKAŃSKA TRASA 1985 R.
Fani Wham! przybyli zobaczyć George’a Michaela i Andrew Ridgeleya
podczas amerykańskiej trasy.
Trasa po USA, pod nazwą Whamamerica!,
była wielkim ryzykiem.
Do tej pory Wham! nigdy nie występował na stadionie.
To była ruletka.
Ale opłaciła się.
SUKCES W USA
200 000 FANÓW
Brytyjski duet, który podbił świat popu.
Mają trzy numery jeden w USA.
Byli bardzo popularni w Ameryce.
Zobaczyłem to i pomyślałem: „Boże, wszyscy przyszli zobaczyć mojego syna”.
Mogłem go ucałować, uściskać, wyprzytulać.
Byłem z niego bardzo dumny.
Nie ma wątpliwości. Wham! zrobił wielką karierę w Ameryce.
BRYTYJSKI POP PODBIJA USA
Zrobiłem zwrot o 180 stopni.
Brawo, synku.
Kiedy zdałeś sobie sprawę, że będziesz wielką gwiazdą w Ameryce?
Byliśmy prawdziwymi supergwiazdami.
Podbiliśmy Amerykę.
Dobranoc! Dziękuję!
Byliście wspaniali! Do zobaczenia.
Osiągnęliśmy większy sukces, niż sobie wyobrażałem.
Dlatego...
gdy przemierzaliśmy Stany,
zastanawialiśmy się: „Co teraz?”.
Jesteście największymi gwiazdami tego roku.
Jak się teraz czujecie?
Czujecie, że jesteście największymi gwiazdami?
Myślę, że...
sukces, jaki odnieśliśmy w Ameryce, choć ciężko na niego pracowaliśmy,
był dla nas największym zaskoczeniem.
Osiągnęliśmy sukces z taką prędkością w ciągu tych trzech lat,
że myślę, że musimy trochę odsapnąć.
Pewnie zrobimy teraz coś innego.
Punkt zwrotny w Wham! nie miał nic wspólnego z Wham!
Punktem zwrotnym w Wham! byłem ja, bo nagle pomyślałem:
„O mój Boże, jestem wielką gwiazdą
i jestem gejem”.
To dlatego miałem depresję. Wpędziłem się w pułapkę.
„Uważaj, czego sobie życzysz”.
Osiągnęliśmy wszystko
jako superpopularny zespół.
Dorastaliśmy.
Doszedłem do punktu, w którym miałem dość.
Zazdrościsz mu kariery solowej?
- Nie wspominaj o tym... - Nie, czuję się jej częścią.
Co zrobisz po tym?
Co? Przejdę na emeryturę z godnością. Albo zrobię coś z godnością.
Andrew wiedział, że jestem gejem,
więc rozumiał, że stawką było coś więcej niż zespół.
Moje zdrowie psychiczne.
Nie naciskał, żebyśmy kontynuowali.
Wiedział, dlaczego czułem się jak w pułapce.
Co czujesz, gdy George nagrywa hit bez ciebie
albo współpracuje z innymi artystami?
- Czujesz się wykluczony? - Nie, myślę, że powinien to robić.
Pozwala mu to na rozwinięcie artystycznej kreatywności.
Musi to robić.
Mówisz, że jeśli to pasuje George’owi, to tobie też.
Tak.
Pojawiają się plotki, że zespół się rozpadnie.
Wyobrażasz sobie taki moment?
Na pewno będzie taki moment.
Myślę, że Andrew był gotowy to zakończyć, bo, chociaż rozumiał swoje znaczenie,
miał dość tego, że ludzie go krytykowali,
że jest farciarzem, który podczepił się pod George’a Michaela.
Myślę, że był kimś znacznie więcej.
Kiedyś musiało to się skończyć.
Obaj to wiedzieliśmy.
ALBUM 40. 10 LUTEGO - 21 LUTEGO 1986 R.
ROZPAD WHAM!
Tysiące fanów Wham! spędziło weekend
w kolejce po bilety na pożegnalny koncert duetu.
Wczoraj na stadionie Wembley pojawiło się 25 000 fanów,
by zdobyć bilety na pożegnalny koncert.
Zagranie jednego koncertu było symboliczne.
Mógł być tylko jeden ostatni koncert.
Bilety prawdopodobnie wyprzedadzą się w ciągu kilku godzin.
Siedzę obok Wham!
Oto my.
Miałaś powiedzieć: „Obok legendy, George’a Michaela”.
Tak, siedzę obok legendy, George’a Michaela.
I jego przyjaciela.
Byłego partnera.
Myślicie, że będzie wam bardzo smutno na ostatnim koncercie?
Czy będzie wesoło?
- Myślę... - Wesoło.
Myślę, że jedno i drugie.
To pewnie będzie nasz najlepszy koncert.
- Ale będziemy smutni, że to już ostatni. - Musi być najlepszy.
Oby było ładnie.
Trzymajmy kciuki, żeby słońce świeciło, Bóg nam sprzyjał,
a Wham! skończył tak, jak zaczął, z uśmiechem na twarzy.
Świetne zakończenie.
- Kocham cię. - Wzruszyłam się.
28 CZERWCA 1986 R.
Chcemy Wham!
Andrew, George, jakie to uczucie grać swój ostatni koncert?
- Ekscytujące. - Damy znać po.
- Tak. - Żałujecie rozstania?
W ogóle. Bardzo dziękujemy.
Nie tylko za dziś, ale za ostatnie cztery lata.
- Dzięki. - Wielkie dzięki.
Raz, dwa, trzy, jazda!
Byłem bardzo dumny. Byłem bardzo dumny tamtego dnia.
Zagraliśmy nasze hity jeszcze raz.
Dobry wieczór!
To jest „Club Tropicana”.
Panie i panowie, Pepsi i Shirlie!
Pod koniec koncertu
nie miałem wątpliwości, że mogę osiągnąć
międzynarodowy sukces jako artysta solowy.
Ta piosenka nazywa się „Wake Me Up Before You...”
„Go-Go”!
Gdy weszliśmy na scenę,
jego drugie wcielenie było prawie gotowe.
Yog
stał się artystą, jakim było mu przeznaczone się stać.
Jeszcze raz!
Nie chcę twojej wolności
Nie chcę być z innymi
Nie chcę nikogo innego, skarbie
Miłość na pół etatu mnie przygnębia
Bardzo dziękuję! Dobranoc! Byliście świetni!
Czułem przytłaczającą dumę,
że udało nam się wywrzeć takie wrażenie w cztery lata.
Zobaczyliśmy, że mnóstwo ludzi było tam,
bo Wham! reprezentował dla nich pewną część ich młodości.
Wham! nie mógł być w średnim wieku.
Mógł być jedynie
czystą, szczerą reprezentacją młodości.
Wszyscy budzimy się w środku snów.
Nagle ich nie ma.
Wham! jako my i to, czym byliśmy razem,
skończył się.
Jeśli miałem osiągnąć to, co wierzyłem, że osiągnę,
nie mogliśmy funkcjonować z Andrew jak do tej pory.
Nie było takiej opcji. To byłoby za trudne dla Andrew.
Więc w pewnym sensie to był smutny dzień.
To był koniec czegoś.
Dziękuję wam wszystkim, że przyszliście. Dziękuję tobie, George.
George przytulił mnie i powiedział: „Nie udałoby mi się bez ciebie”.
To oddawało wszystko, co chciałem usłyszeć.
To,
że wspólnie osiągnęliśmy tak ogromny sukces.
To, co oznaczała nasza przyjaźń.
Mieliśmy się rozdzielić,
choć odkąd byliśmy dziećmi, zawsze byliśmy razem.
Cieszyłem się szczęściem przyjaciela.
Stał u progu wielkości.
Ale nie wiedziałem, co znaczyło bycie George’em Michaelem.
Zostałem sam.
Nie wiedziałem, jak bardzo będzie mi brakować wsparcia.
Ta przygoda została ze mną na zawsze.
Była piękna i radosna.
Wham!
George sprzedał ponad 120 milionów płyt.
Nikt nie był bardziej dumny i mniej zaskoczony niż Andrew.
W 2020 roku utwór „Last Christmas” w końcu zajął pierwsze miejsce.
Mów, że jestem dobry
Mów, że jestem zły
Mów o mnie, co chcesz, skarbie
Ale ja wiem
Że jesteś smutna
Wiem, że cię uszczęśliwię Dam ci to, czego nigdy nie miałaś
Skarbie, jestem twoim facetem
Dziękujemy Andrew Ridgeleyowi,
Chrisowi Organowi i Davidowi Austinowi za współpracę.
Skarbie, jestem twoim facetem
O tak
- Jeśli chcesz to zrobić, zrób to dobrze - Zrób to ze mną
Jesteś taka dobra, jesteś boska
Chcę cię wziąć, chcę cię zadowolić Ale mówią, że to zbrodnia
Każdy wie, dokąd trafiają dobrzy ludzie
Ale tam, gdzie my zmierzamy, skarbie
Nie ma takiego słowa jak „nie”
Skarbie, jestem twoim facetem
Nie wiesz, kim jestem?
Skarbie, jestem twoim facetem
O tak
Jeśli chcesz to zrobić, zrób to dobrze
- Zrób to ze mną - O tak, skarbie
- Jeśli chcesz to zrobić, zrób to dobrze - Zabierz mnie do domu
- Jeśli chcesz to zrobić, zrób to dobrze - Nie zostawiaj mnie tu
- Nie chcę tego robić sam - Pierwszorzędne informacje
Poczujesz inspirację
Z odrobiną stymulacji
KU PAMIĘCI GEORGE’A MICHAELA 1963-2016
Napisy: Sylwia Szymańska