Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
No dobra, jeden ostatni raz.
Nazywam się Peter Parker.
Użarł mnie radioaktywny pająk
i przez dziesięć lat byłem jedynym,
niepowtarzalnym...
Spider-Manem. A resztę to pewnie już znacie.
Z wielką mocą wiąże się wielka odpowiedzialność.
Uratowałem kilka osób, zakochałem się, ocaliłem miasto.
Potem znów ocaliłem miasto. I znów, i znów, i znów.
I była też...
ta sytuacja.
O tym nie lubię gadać.
Mam swój komiks, płatki śniadaniowe, świąteczną składankę.
Mam super czołówkę.
I lody, raczej średniawe.
Wyglądałem już gorzej.
A mimo tych problemów...
uwielbiam być Spider-Manem.
Kto by nie lubił?
Więc nieważne, ile ciosów dostanę...
zawsze znajduję sposób, żeby powrócić.
Bo tak szczerze, to tylko ja chronię to miasto przed całkowitą
zagładą.
Jest tylko jeden Spider-Man
i właśnie na niego patrzycie.
Miles!
Miles, papá, czas do szkoły!
Miles!
- Miles! - Tak! Tak?
Wszystko spakowane do szkoły?
Tak!
Jeszcze prasuję ostatnią koszulę!
Szybciej! Czas iść!
Synu, jesteś już dorosły!
- Pokaż to swoim belfrom. - Miles!
- Gdzie mój laptop? - A gdzie go położyłeś?
- Jeśli mam cię zawieźć, to musimy wyjść. - Nie, pójdę pieszo.
Osobisty szofer, ostatnia szansa!
- Miles! Musisz iść! - Za minutę!
- Musisz iść! - Za minutę.
- Muszę iść. - Za minutę!
Do piątku!
Dobrze, mamo. Do zobaczenia!
Strzała! Jak sytuacja, ziom?
Tak sobie idę do szkoły. Siemanko.
Hej, Miles! Dobrze ci idzie w tamtej szkole?
Jasne, że tak.
Miles! Poczułeś w nocy te wstrząsy?
Nie wiem, o co biega, spałem jak zabity do rana.
- Jak nowa szkoła? - Łatwizna!
- Tęsknię za tobą! - Jak to? Ja wciąż tu mieszkam.
Tęsknisz?
Kurczę!
No błagam.
Poważnie, tato. Na luzie mogłem iść.
Nachodzisz się w sobotę, zdzierając wlepki.
Jesteś pewien, że to moje?
I dwie wczorajsze, na Clinton Street.
Ta, to moje.
Zmieniając temat. Znowu jakaś nowa kawiarnia.
- Widziałeś? - Tak, widziałem.
- A tamta, jak się nazywa? - Piana Party.
Piana Party? Wymyślają... A ludzie walą drzwiami i oknami.
- Widziałeś to? - Tak.
- To kawiarnia czy dyskoteka? - Tato, jesteś ramolem.
Napływają doniesienia o tajemniczych zjawiskach sejsmicznych.
Spider-Man już bada tę sprawę.
Spider-Man. Zjawia się raz dziennie w tej swojej masce
i robi, co chce. Mam rację?
Tak, tato.
A nasi patrolują ulice, narażając życie, żadnych masek...
- Działamy jawnie. - Tato, gazu, ja ich znam.
- Z uczciwością wiąże się jawność. - To nie do końca tak idzie.
Dobra, przyznaję, płatki ma niezłe.
- Policjanci nie przejeżdżają na czerwonym? - Może niektórzy tak. Ale nie twój tata.
AKADEMIA VISIONS
- Nie mogę wrócić do Brooklyn Middle? - Chodzisz tu dopiero dwa tygodnie.
- Ta szkoła jest jakaś taka nadęta. - "Nadęta"?
I wolałbym być w zwykłej szkole dla takich jak ja.
A oni czym się różnią?
Jestem tu dlatego, że miałem fart.
A egzamin wstępny sam się zaliczył, tak?
Życie dało ci szansę.
Chcesz ją zmarnować? Skończyć jak twój wujek?
Wujek Aaron jest spoko, co się czepiasz?
Życie to seria wyborów.
- Nie czuję, żebym miał wybór! - Bo go nie masz!
Kocham cię, synu.
Tak, wiem, tato. No to do piątku.
- Powiedz, że też mnie kochasz. - No co ty?
Chcę to usłyszeć. "Też cię kocham, tato".
Stoimy pod moją szkołą!
"Też cię kocham, tato".
"Tato, ja też cię kocham".
Przyjąłem.
I zawiąż buty.
"Kocham cię, tato".
Hej, jak leci? Co tam u was?
- Weekend za krótki, co? - "Przyjąłem!"
O kurczę, totalna wtopa. Mamy identyczne marynary.
Hej. Masz rozwiązany but.
Tak, specjalnie. Taki życiowy wybór.
Kto umie znaleźć iks?
Na tej lekcji mówimy po hiszpańsku.
I na tym polega sylogizm.
Dwa rozdziały "Wielkich nadziei".
Test z prawa Pascala i ciśnienia.
Esej na 5 stron, a w nim wasze wnioski.
...nieskończone możliwości. Może w innym wszechświecie ubieram się na czerwono.
Albo w skórzane spodnie!
Pan Morales, skrada się w ciemnościach, znowu spóźniony.
Einstein twierdził, że czas jest względny.
Może się nie spóźniłem. Może wy przyszliście za wcześnie.
Przepraszam. Po prostu było tak cicho.
Będziesz tak tam sterczeć, czy wolisz usiąść?
Nasz wszechświat jest jednym z wielu równoległych wszechświatów,
współistniejących ze sobą w harmonii.
Dzięki Rodzinnej Fundacji Naukowej Fiska...
- Fajny żart. - Serio?
Znaczy... nie był zabawny. Dlatego się roześmiałam.
Ale inteligentny, więc fajny.
Chyba cię jeszcze nie spotkałem.
Każda decyzja, którą podejmujemy, tworzy bezmiar możliwości.
Nieskończone alternatywy.
Zero na sto?
Jeszcze kilka takich wpadek i pewnie stąd wylecę?
Może się nie nadaję do tej szkoły.
Gdyby osoba w opasce na oczach zaznaczała losowo odpowiedzi A lub B,
wiesz, ile zdobyłaby punktów?
- 50%. - Dokładnie tak!
Żeby zaznaczyć same złe odpowiedzi, trzeba wiedzieć, które są prawidłowe.
Chcesz zmienić szkołę.
A ja ci na to nie pozwolę.
Zadam ci specjalny esej.
Nie z fizyki, lecz na twój temat.
I tego, jakim chcesz być człowiekiem.
"Wielkie nadzieje"
- Miles - WIDZĘ CIĘ!!!
Wujku Aaronie! Hej! Wystraszyłeś się?
Chcesz dostać?
- Jak tam nowa szkoła? - Moje klimaty! Mam masę kumpli.
Powiedz, jeśli jest fatalnie.
Bystre laski są najfajniejsze. Tam pewnie ich pełno.
Nie mam nikogo.
- Słabo. Mój bratanek musi mieć branie. - Jakieś tam mam.
Jest taka jedna nowa i chyba wpadłem jej w oko. Wiesz, jak to jest.
Jak się nazywa?
Znaczy... Dopiero jesteśmy we wczesnej fazie.
Kojarzysz przyjazny dotyk?
Jasne że tak.
Ale powiedz i tak.
Jutro jak ją spotkasz, podchodzisz do niej i rzucasz...
"hej".
- Wkręcasz mnie? - To jest poparte naukowo.
Więc podejść do niej i rzucić "hej".
Nie, nie, nie. Bardziej... "hej".
Hej.
Nie. Hej.
Hej.
Na pewno jesteś moim bratankiem?
- Tata: Lekcje odrobione? - To ona?
Muszę spadać. Mam jeszcze esej do napisania.
Pokaż, co ty tam kitrasz? Już gdzieś to pacnąłeś?
Nie, stary, znasz mojego tatę, nie mogę.
Mam taką miejscówkę, że padniesz.
Nie... nie mogę.
Ale będę miał przechlapane.
Powiesz, że nauczyciel plastyki ci kazał.
NIEUPOWAŻNIONYM WSTĘP WZBRONIONY
- Jak tu w ogóle trafiłeś? - Byłem tu raz na montażu.
Co tam?
Jednak masz coś po wujku.
Brooklyn!
Kawał historii na tych murach.
Totalny czad.
No to działaj, mistrzu.
Zwolnij trochę.
Tak lepiej.
Doskonale.
Widzisz, jak fajnie?
Błędami się nie przejmuj.
Prawdziwy Miles, wychodzi z kryjówki.
Teraz pociągnij innym odcieniem.
Podsadzisz?
Chcesz mieć zacieki? Jeśli tak, to spoko, ale jak nie, to maluj szybciej.
To było zamierzone!
ZERO NADZIEI
- Przedobrzyłem? - Nie, co ty.
To do mnie przemawia, mistrzu.
Swego czasu sprejowałem z twoim staruszkiem, wiesz?
- Nie ściemniaj. - Serio.
Potem został gliną i... No nie wiem.
To fajny gość, ale...
Czaisz na pewno.
Dobra, zbieraj klamoty. Muszę wracać.
Miles, idziesz?
Dziwna sprawa...
Spodnie mi się skurczyły.
Chyba zacząłem dojrzewać.
MOGŁEM TO ZACHOWAĆ DLA SIEBIE
Potrzebne mi nowe portki.
Chwila... Czemu moje myśli są takie głośne?
Co?
- Wszystko OK? - Co?
Co ja się tak zgrzałem?
Co się tak zgrzałeś?
Pewnie przez dojrzewanie.
Tak mi się powiedziało. Nie przechodzę dojrzewania.
Znaczy, przechodziłem, ale już skończyłem.
Jestem mężczyzną.
Czyli jesteś tu nowa, tak? No to coś nas łączy.
Tak. Ciekawe co jeszcze.
Spoko, tak.
Jestem Miles.
Jestem Gwe...anda.
Serio? Nazywasz się Gwanda?
Tak. Afrykańskie imię. Jestem Afrykanką.
Nie mam akcentu, bo się wychowałam tutaj.
Dawaj, Miles, przyjazny dotyk, zanim odejdzie.
Dlaczego tak się cykam?
To się dzieje w slow motion czy tylko mam takie wrażenie?
Żartuję! Jestem... Wanda. Bez "G". Tak zwyczajnie.
Hej.
OK, no to...
do zobaczenia.
Na razie.
- Sorry. - Hej.
- O kurde. - Możesz mnie puścić?
- Nie mogę puścić. - Spokojnie! Będzie dobrze.
- Puszczaj. - Staram się!
To przez dojrzewanie.
Chyba nie czaisz, na czym polega dojrzewanie! Odpręż się.
- Mam plan. - Super.
- Szarpnę z całej siły. - Bardzo niedobry plan.
- Jeden, dwa. - Nie!
Trzy!
Miło cię poznać?
Jasne. Czysta rozkosz.
Nikt nie widział... Jest OK.
Nikt nie wie... Nikt nie wie...
Wszyscy wiedzą.
Gadają o mnie.
Widzieli to. On wie. Ona wie. Oni wiedzą.
Ale wysoka. Czemu się śmieje?
Jestem popychadłem? Co jest?
- Ale dziwak. - Widziałeś, co zrobił?
- Jak to powstrzymać? - Umarłabym.
Słyszą moje myśli? Dlaczego moje myśli są takie głośne?
Wiem, że się wczoraj wymknąłeś, Morales.
Zgrywaj głupka.
Kim jest Morales?
Nie aż takiego głupka.
Hej!
Jest dobrze.
- SZEF OCHRONY - Tu cię nie znajdzie.
Nie.
OCHRONA
Wyłaź z mojego gabinetu, Morales!
Otwieraj!
Dlaczego to się dzieje?
To moje ulubione święto.
Otwieraj!
Przestań przywierać!
Nie przestawaj przywierać!
Hofstadter sugeruje,
że...
warto...
OK.
Mój pokój!
PRAWDZIWE HISTORIE Z ŻYCIA SPIDER-MANA
"Dlaczego to się dzieje?"
"Przestań przywierać!"
"Nie przestawaj..." Chwila, chwila.
Jak może być dwóch Spider-Manów? Spider-Man jest tylko jeden.
Prawda?
DWÓCH SPIDER-MANÓW
Wujku Aaronie, odbierz! No odbierz!
Tu Aaron. Wyjechałem na kilka dni. Oddzwonię. Strzała.
Nie, nie, nie!
To nie jest możliwe!
To tylko dojrzewanie.
To był normalny pająk, jestem normalnym dzieciakiem!
Brawo!
PÓŹNIEJ, TEGO WIECZORU... MILES SZUKA WYJAŚNIENIA...
Muszę komuś powiedzieć.
TATA
Dobra, Miles, nie świruj. Nie świruj.
Znajdź pająka.
Zobaczysz.
Najzwyklejszy pająk.
Jest taki zwyczajny, że normalnie aż nudny.
Dlaczego to się dzieje?
Dużo dalej.
Mam.
Uważaj.
UWAŻAJ!
Norman, posłuchaj mnie.
Spider-Man?
Nie otworzysz portalu do innego wymiaru.
W Brooklynie nie można.
Nie ja o tym decyduję.
- To Zielony Goblin? - Czemu nie odpuścisz?
Nie chcę, żeby Brooklyn wessało w czarną dziurę.
To ja już pójdę.
Staten Island, może. Ale nie Brooklyn!
Nie!
Co teraz?
Gdzie ja jestem?
But ci się rozwiązał.
Ja mam wsuwane, więc nie muszę się tym przejmować
Myślałem, że jestem jedyny. Jesteś jak ja.
- Wcale nie chcę. - Chyba nie masz wyboru, mały.
Pewnie masz w głowie niezły mętlik.
Tak.
Będzie dobrze. Pomogę ci.
Jeśli chcesz, pokażę ci co i jak.
Tak.
Muszę tylko...
zniszczyć tę machinę, nim continuum czasoprzestrzenne się rozpadnie. Zostań.
Narazka.
Jak on to robi?
Gdzieś tutaj... Nie, nie. Jest tutaj.
Dobra, kochani.
Zawsze mi się to myli.
Kurczę.
Prowler!
Stary, teraz nie mogę.
Jestem wykończony.
Jesteś na mnie zły? Mam wrażenie, że tak.
Na więcej cię nie stać?
Fuj, stary.
Powinienem tam wejść i mu pomóc.
Kogo ja oszukuję? Nigdy w życiu.
Uwaga. Nadchodzi Spider-Man.
Podoba ci się moja nowa zabawka?
Kosztowała prawdziwą fortunę, ale... raz się żyje, prawda?
Skoro już do nas wpadłeś, obejrzyj test.
Niezłe fajerwerki. Będziesz zachwycony.
SONDA AKTYWNA
Nie! Nie rób tego!
Możesz nas wszystkich zabić!
Mamy już kilka szczelin międzywymiarowych!
Wykrywam trzy... cztery... pięć osobnych wymiarów.
Są niestabilne! Trzeba to przerwać!
Norm! A co to takie wielkie na górze?
Ostrzegałem.
UWAGA
Goblin! Nie! Wyciągnąć go!
Gdzie my jesteśmy?
Bardzo dziwne.
Wilson!
Hej... Nic ci nie jest?
Nie, spoko. Tylko odpoczywam.
- Dasz radę wstać? - Tak.
Zawsze jakoś wstaję.
Ten kaszel mnie trochę niepokoi.
Znaleźć go. Już!
Słuchaj. Musimy połączyć siły, mamy mało czasu.
Tylko ten klucz dostępu wyłączy zderzacz.
Wskocz na górę, wetknij klucz, wciśnij guzik i go wysadź.
Musisz mieć maskę.
Nikomu nie mów, kim jesteś. To musi być tajemnica.
On ma wszystkich w kieszeni.
Jeśli znowu włączy tę machinę, cały nasz świat zniknie.
Twoja rodzina. Wszyscy.
Wszyscy.
Obiecaj, że to zrobisz.
Obiecuję.
Idź. Zniszcz urządzenie.
Później cię znajdę.
Będzie dobrze.
Tombstone. Koniec testów!
Jutro wszystko ma mi tu znowu śmigać.
Szybciej! Banda partaczy.
Powiedziałbym, że miło jest znów cię spotkać. Ale nie jest.
Hej, Kingpin. Jak interes?
Aż huczy!
Świetne. Tak się nie robi.
Możesz otworzyć czarną dziurę pod Brooklynem.
Warto tak ryzykować?
Nie zawsze chodzi o pieniądze, Spider-Manie.
Nie chcesz wiedzieć, co tam widziałem?
Czekaj.
Wiem, co chcesz osiągnąć.
To się nie uda.
Oni nie żyją.
Pozbądźcie się ciała.
Co to było?
Zabić go.
Przestań przywierać!
Proszę odsunąć się od drzwi pociągu.
To chyba jakiś Banksy...
W niektórych budynkach brakuje prądu
po kolejnym dziwnym zjawisku sejsmicznym.
Policja! Ręce do góry!
Miles?
Czemu nie jesteś w szkole? Ej, już dobrze. Już dobrze.
Miles? ¿Qué te pasa?
Przestraszyłeś się wstrząsów?
Mogę tu dziś nocować?
To nie weekend. Jako uczeń masz obowiązki.
Jest przerażony.
Jasne, że możesz zostać.
- Tato? - Tak?
Naprawdę nienawidzisz Spider-Mana?
Wiesz, gdyby każdy brał prawo w swoje ręce...
Jeff, mi amor?
Co? Sam zapytał.
Wiesz, co myślę o Spider-Manie, prawda?
Wiesz, że on bardzo cię kocha.
Dlatego bywa surowy. Wiesz o tym, prawda?
Myślałaś kiedyś, żeby się wyprowadzić z Brooklynu?
Nasza rodzina nie ma zwyczaju uciekać.
Tak. Wiem.
- O co mu chodzi? - Przeżywa trudny okres.
Życie jest trudne. Musi się tego nauczyć.
Nie bądź wobec niego tak surowy.
Wiadomość z ostatniej chwili.
Mamy tragiczną wiadomość. Spider-Manem zmarł
od obrażeń po kolejnym silnym trzęsieniu ziemi na Brooklynie.
Liczne źródła potwierdzają, że Peter Parker,
dwudziestosześcioletni doktorant i fotograf,
działał jako Spider-Man od co najmniej 10 lat
i w tym czasie ocalił być może tysiące ludzi na całym świecie.
Parkera opłakują żona, Mary Jane, i ciotka, May Parker.
Nasz bohater, Spider-Man, odszedł.
BOHATER NOWEGO JORKU, SPIDER-MAN, NIE ŻYJE
Mój mąż, Peter Parker,
był zwykłym człowiekiem.
Często mawiał, że pod maską mógłby być ktokolwiek.
Pająk ukąsił akurat jego. I tyle.
Będę za nim tęsknił.
Tak.
Byliśmy kumplami, wiesz?
- Mogę zwrócić, jak nie będzie pasował? - Zawsze pasuje.
Jak do niego dorośniesz.
ŻADNYCH ZWROTÓW I REKLAMACJI NIGDY!
Nie zabiegał o te moce,
ale postanowił zostać Spider-Manem.
Najbardziej lubiłam w nim to,
że dzięki niemu każdy z nas poczuł się silny.
Każdy z nas ma takie czy inne moce.
Każdy z nas na swój sposób...
też jest Spider-Manem.
Liczymy na ciebie, Spider-Manie.
Liczą na mnie.
Raczej nie na ciebie konkretnie. To chyba taka przenośnia.
PRAWDZIWE OPOWIEŚCI Z ŻYCIA SPIDER-MANA
JEST TYLKO JEDEN SPOSÓB MUSISZ TO ZROBIĆ
BEZ WZGLĘDU NA NIEBEZPIECZEŃSTWO
SPIDER-MAN NIE ŻYJE
Przykro mi, panie Parker.
To coś, co mi pan dał... Ten klucz...
Dałem niezłą plamę.
Chciałbym spełnić pańską prośbę.
Naprawdę.
Ale przepraszam.
Chyba się nie nadaję.
Nie zdołam tego zrobić bez pana.
Hej, młody.
Co ja mu zrobiłem?
Nie.
Coś ty za jeden?
No dobra, ludzie, jeden ostatni raz.
Nazywam się Peter B. Parker.
Użarł mnie radioaktywny pająk i przez 22 lata
sądziłem, że jestem jedynym, niepowtarzalnym Spider-Manem.
Co za dzień.
A resztę to pewnie już znacie.
Ocaliłem miasto, zakochałem się, ożeniłem,
znów ratowałem miasto, może za często.
Małżeństwo mi się spaprało, zrobiłem głupie
inwestycje: pająki to słaby motyw dla restauracji.
15 lat przeleciało, bla, bla, bla, straszna nuda.
Złamałem kręgosłup, dron mi wleciał w twarz,
pochowałem ciocię May, z żoną się rozwiodłem.
Ale zniosłem to po męsku.
Bo nieważne, ile razy oberwę,
zawsze się podnoszę.
Mam sporo czasu na refleksję i pracę nad sobą.
Wiecie, że koniki morskie wiążą się na całe życie?
Wyobrażacie sobie?
Taki pan konik... spotyka panią konik...
i żyją długo i szczęśliwie?
Chciała dzieci, a ja się tego przestraszyłem.
Rozmowa zakończona
I chyba złamałem jej serce.
Skok w czasie, jestem w domu, robię pompki
i przysiady, pakuję na maksa...
A tu nagle coś dziwnego.
Dziwne rzeczy spotykają mnie dość często,
ale... to było naprawdę dziwne.
Znalazłem się w Nowym Jorku, ale jakimś innym.
- Poza tym byłem trupem. - SPIDER-MAN NIE ŻYJE
I blondaskiem.
Byłem chodzącym ideałem.
Normalnie jakbym w lustro patrzył.
Mam przeczucie, że ściągnęło mnie tu to, co go zabiło.
Chcecie wiedzieć, co było dalej?
Ja też.
Coś ty za jeden?
Co tam kombinujesz?
Stać, policja!
No nie, bez jaj!
Stać!
Mam cię.
Mały! Zostaw te zwłoki!
- Ty tam! Wracaj tu! - Stój!
No to na razie!
O, no nie.
- Ej, mały! - Dawaj tu!
Ręce do góry, synuś!
Adiós?
Pomocy! Zatrzymajcie ten pociąg!
Hej, co się...
Sorki.
Ja nie chcę umierać!
Dzieciak przebrany za Spider-Mana wlecze za pociągiem zwłoki jakiegoś włóczęgi.
Nie zabiłem cię!
- Kim jesteś? - A ty?
- Dlaczego próbujesz mnie zabić? - Ratuję cię!
Możecie po nas nie deptać?
Fajnie. Dzięki, Nowy Jorku.
Co to było?
Dzieciak mnie trzepnął prądem...
z rąk.
- Jesteś jak ja. - Mam kilka pytań.
Czemu wyglądasz jak Peter Parker?
Bo nim jestem.
Jakim cudem żyjesz? I czemu masz inne włosy?
Czemu jesteś stary i czemu masz taki...
inny kształt?
Nazwałeś mnie grubasem?
Sam też kiepsko wyglądasz w tym tandetnym kostiumie.
- Jesteś duchem? - Nie.
Zombiakiem?
- A ja? - Bardzo zimno.
Jesteś z innego wymiaru? Równoległego wszechświata, trochę innego niż nasz?
I jesteś tam Spider-Manem?
I jakoś się tu przeniosłeś, ale nie wiesz jak?
- Tak z głowy to wymyśliłeś? - Mieliśmy o tym na fizyce.
- Teoria kwantowa. - Totalny odlot!
- Potrenujesz mnie, jak obiecał Peter! - Nim umarł.
- Właśnie. - Jasne.
Dałem mu słowo.
Lekcja numer jeden, młody.
Nie patrz na usta. Patrz na ręce.
Serio...
Wierz mi. To zrobi z ciebie lepszego Spider-Mana.
- Dobrze się czujesz? - Nie.
Co to za dziwna akcja?
Moich atomów chyba nie kręci wizyta w obcym wymiarze.
Nie mam ochoty dorabiać jako twój osobisty trener.
- Mam co robić we własnym wymiarze. - Z wielką mocą wiąże się wielka...
Nie waż się kończyć tego zdania. Mam cię dość.
Lepiej bądź znów zwyczajnym dzieciakiem.
Nie mam wyboru! Kingpin ma super-zderzacz i próbuje mnie zabić!
- Co? - Kingpin próbuje mnie zabić!
- Gdzie jest zderzacz? - Na Brooklynie. Pod wieżowcem Fiska.
- Na razie! - A ty dokąd?
- Jak go odpalą, wrócę do własnego życia! - Nie!
Mam go zniszczyć, aby nikt go nie odpalił, albo wszyscy zginą.
"Albo wszyscy zginą". Ci goście zawsze tak mówią.
Zawsze jest te parę sekund, zanim wszyscy zginą,
- i wtedy mam najlepsze pomysły. - Nie potrzebujesz tego?
O, masz dynksa. Dawaj.
Czekaj, nie tak szybko. Nazwał go kluczem dostępu.
Klucz dostępu, klucz z wirusem, śmirusem...
Ja go nazywam "dynks". Wyskakuj.
- Potrzebuję go, by zniszczyć zderzacz. - A ja, by wrócić do domu!
- Połknę go, nie zbliżaj się! - Co?
Powiedziałem...
Zderzacze otwierają portale międzywymiarowe! Muszę...
- Zepsułeś go? - Nie, sam się zepsuł.
Nie pamiętam, co się stało.
Dlatego nie chciałem mieć dzieci.
- Nie możemy zrobić nowego? - Nie.
Muszę znowu ukraść to, co twój koleżka ukradł z Alchemaxu,
i sklecić nowy taki.
Jeśli pryśniesz, a ja nie wyłączę zderzacza,
zginie całe miasto, moja rodzina i miliony niewinnych ludzi.
A ty sobie wrócisz do domu i zostawisz mnie z tym bałaganem?
- Możesz tak? - Tak.
Co ty wyprawiasz?
Wzbudzam poczucie winy.
I co, działa?
Niby jak? Nie. Spójrz na mnie, wygląda jakby działało?
Nie działa...
Nie! Nie! Nie pozwól mu wygrać!
Dobra, mały, wygrywasz Nie mamy chwili do stracenia.
Cudowny burger, taki pyszny...
Jeden z najlepszych, jakie jadłem w życiu.
W moim wszechświecie zamknęli tę knajpę 6 lat temu.
Nie wiem dlaczego.
Masz kasę? Bo u mnie z płynnością krucho.
- Możemy się skupić? - Jasne.
- Ten drugi Peter... - Będziesz to jadł?
Słucham cię.
Ten drugi Peter obiecał, że pokaże mi co i jak.
Masz dla mnie jakąś radę na początek?
Nawet kilka.
Dezynfekuj maskę.
I używaj zasypki dla niemowląt, zwłaszcza w zgięciach.
Odparzenia są niefajne, tak?
- Coś jeszcze? - Nie, to wszystko.
Kiepski z ciebie nauczyciel.
Sprawdź adres Alchemaxu.
Kompleks technologiczny, Hudson Valley, Nowy Jork.
Po drodze możemy poćwiczyć huśtanie.
Nie będę się bujał aż do Hudson Valley, zjadłem solidnego burgera.
Oszczędzaj nogi. Podziękujesz mi.
- Ta pelerynka odpada. - Jest spoko.
Zdejmij ją. Spider-Man nie nosi peleryn.
- Skąd wiemy, co zrobił Peter? - Dobre pytanie.
Co bym zrobił, gdybym był sobą?
Już wiem.
Zakradam się do laboratorium.
Znajduję kompa głównego naukowca...
Ta kobitka tam rządzi. Widziałem ją na filmie w szkole.
Teraz rewiduję swoje szowinistyczne poglądy. I hakuję komputer.
W zasadzie to...
Nie teraz, zgubiłem wątek.
Krok 5: ściągam ważne dane. Na pewno je rozpoznam.
Krok 6: zgarniam bułę ze stołówki i chodu.
A co ja mam robić?
Tak, krok 7: zostań tutaj. Na straży.
Musisz mnie trochę podszkolić, albo nie będę w stanie pomóc.
Patrz i ucz się, później cię przepytam!
Dlaczego mi się trafił taki stary, zgorzkniały Spider-Lump?
Coś nowego.
Kingpin.
Co ja robię? Co ja robię?
Peter!
- Co tu robisz? - Kingpin przyjechał.
- Weź się przesuń. - Przydepnąłeś mi stopę. Wyłaź.
Nie będę tam patrzył bezczynnie, jak zabijają Spider-Mana.
Drugi raz to się nie zdarzy!
Co?
Zwykle w robocie każdy chce mnie zabić, więc...
jesteś miłą odmianą.
Panie Fisk! Proszę, oto dane.
Wiem, że pan ich nie rozumie, ale wyniki są świetne.
I znam hasło!
Powtórka w tym tygodniu
wytworzy czarną dziurę pod Brooklynem.
Widzi pan to? I to?
Równoległe wymiary zaczną się ze sobą zderzać.
To dość standardowa sytuacja, przywykniesz.
Teraz powie: "masz dwadzieścia cztery godziny".
Masz 24 godziny.
To może oznaczać wyrwę w kontinuum czasoprzestrzennym.
Wszystko, co powiedziała, było fatalne, wcześniej kłamałem.
Chwila. Przyniosę jeszcze tabelki.
- Co ty robisz, młody? - Nie mogę się odkleić!
Rozluźnij palce! Nie mamy czasu, po prostu odpuść. Skup się na tej chwili
Skupiam się! To okropna chwila!
- Ja się nie sprzeciwiam. - Dosyć wymówek.
Potrzebuję więcej czasu.
Stoją za szybą, zobaczą cię!
Musisz się odkleić.
Jak się relaksujesz?
Relaksuję? OK, oddychaj.
Litości!
Bachory to koszmar.
- Gdzieś ty polazł? - Tu jestem.
- Gdzie? Nie widzę. - Centralnie przed tobą.
- Spider-Man potrafi znikać? - Nie w moim wszechświecie.
Dźgnąłeś mnie w oko!
Jakaś instynktowna reakcja!
Że co?
Zapamiętaj to hasło! Duże d, g-f-a-m-p-e-s-a-n-d
4-$-3-5-8-7-6-5-3-4-5-4...
Wolniej! Muszę zapisać!
- I pobierz schematy. - Ale jak?
A ja... roztoczę swój czar.
Spider-Man?
O, witam. Zaskoczyła mnie pani.
Ja chyba śnię, naprawdę. Wszyscy mówili, że zginąłeś!
Niespodzianka! Tak nie wolno. Tego nie robimy.
Fascynujące.
To moja twarz.
Całkiem inny Peter Parker.
Bardziej okrągły, może wypaczenie czasoprzestrzenne.
O tak. Wcześniej miałem świetny kaloryfer.
Podróż przez multiwersum odkształciła...
Co było dalej?
Ewidentnie jest odkształcenie...
A ile pani ma lat? Bo dałbym pani najwyżej 35!
- Mówili, że jestem wariatką. - A tu proszę, normalna!
Może trochę zaboleć.
Wiem, ale muszę pobrać próbki.
Jak można mieć taki pulpit?
Całkowity rozkład komórkowy.
Coś nowego.
- Co ty wyprawiasz? - Rozpracuję to w domu.
I na pewno też migoczesz?
Migoczę? Nie. Skąd w ogóle ten pomysł?
W tym wymiarze twoje ciało ulegnie dezintegracji.
- Wiesz, jakie to będzie bolesne? - Nie bardzo.
Niewyobrażalnie.
A ja, mój drogi,
nie mogę się doczekać.
Jak się nazywasz?
Doktor Olivia Octavius.
Zgaduję, że przyjaciele mówią na ciebie Doc Ock?
Przyjaciele mówią na mnie Liv.
Moi wrogowie mówią mi "Doc Ock".
Zatrzymam ją, biegnij!
Do kogo mówisz?
- Ogarniam! - "Ogarniasz", Peter?!
Wszystko pod kontrolą!
Jest w porząsiu!
Nie jest aż tak różowo.
Aleś ty rozmowny.
Muszę lecieć!
To jest ta chwila, kiedy przegrywam walkę.
Mam dobrą wiadomość. Monitor nam niepotrzebny.
Peter!
Nie wspominałeś, że masz niewidzialnego przyjaciela!
- Możesz mi to oddać, młodzieńcze? - Peter!
To własność firmy.
- Przydałaby się twoja niewidzialność. - Tak.
Widzę, że z tego nici. Wybieramy bułę...
Zachowuj się naturalnie.
Spider-Man?
Zabawna sprawa. Często to słyszę.
- Spider-Man? - Ręce do góry!
Teraz mała zmyłka.
Wracajcie! Dokąd się wybieracie?
Zabrał bułę!
- Czas się pohuśtać, jak pokazywałem! - Kiedy?
Nigdy, wkręcam cię. Nauczysz się w biegu.
Hej!
- Gotowy? - Jasne, że nie!
- Nie jestem gotowy! - Najlepiej się uczyć w warunkach
śmiertelnego zagrożenia!
Dawaj, dawaj!
Cel namierzony!
Co ty tam robisz na dole?
Biegam lepiej niż się huśtam!
Musisz się huśtać, bo cię złapią.
Sam tego chciałeś!
Wracaj, chłopczyku!
Celuj z biodra! Podążaj wzrokiem za celem!
Plecy proste, ciało idzie za siecią!
Nie ze stopy!
- Za dużo naraz! - To przestań mnie słuchać!
Najlepsza rada, jaką mi dałeś!
Brawo, Miles!
Łapiesz!
Stuknij dwa razy, by odczepić i strzel znowu.
Strzał... I zwalniasz.
- I strzał. Zwalniasz. Strzał. - I zwalniam.
Masz talent. Strzał. Zwalniasz. Czujesz rytm?
Strzał. I zwalniam!
- Świetnie! - Muszę przyznać, jesteś niesamowity.
Mini-drużyna! Ja - nauczyciel, który wciąż daje radę.
Ty - uczeń, który daje radę, tylko trochę gorzej.
Jestem z nas dumny! Chcesz mi coś powiedzieć?
Peter!
- Co do...? - Kto to zrobił?
Cześć, chłopcy.
Gwanda?
Jestem Gwen.
Czyli ją znasz. Fajnie, fajnie...
Jestem z innego wymiaru.
To znaczy... z innego innego wymiaru.
No dobra. To od początku, jeden ostatni raz.
Jestem Gwen Stacy. Użarł mnie radioaktywny pająk.
I przez ostatnie dwa lata byłam jedyną, niepowtarzalną... Spider-Woman.
Resztę sami wiecie.
Grałam w kapeli.
Ocaliłam tatę.
Nie ocaliłam najbliższego przyjaciela,
Petera Parkera...
Więc teraz ratuję całą resztę.
I nie mam już przyjaciół,
żeby mnie nie rozpraszali.
Pewnego dnia spotkała mnie... dziwna rzecz.
Znaczy bardzo, bardzo dziwna.
Wrzuciło mnie do zeszłego tygodnia.
Dosłownie.
Znalazłam się w Nowym Jorku, ale... nie moim Nowym Jorku.
Na szczęście Spider-Man uratował sytuację.
Pajęczy zmysł zaprowadził mnie do Akademii Visions.
...przyszliście za wcześnie.
Nie wiedziałam, dlaczego, póki nie wpadłam na ciebie.
Ekstra fryzura.
Nie waż się o tym wspominać.
Ruszajmy!
- Ile jeszcze jest takich zawodników? - Spytaj na Comic-Conie.
Co to jest Comic-Con?
To koniec, Spider-Manie.
Wilson! Co ty wyprawiasz?
Vanessa.
Richard, idziemy.
Vanessa! Richard!
Nie!
Nie oglądaj się, skarbie. Już dobrze.
Zabiłem Spider-Mana.
Dlaczego widziałem dwóch?
Jest ich troje, w zasadzie.
To bardzo, bardzo dobrze.
Dostaniesz to, czego chcesz.
Mój super-zderzacz działa.
Wystarczy tylko, że zdepczemy kilka pająków.
I ściągniemy twoją rodzinę przez portal.
Tyle rodzin, ile tylko zapragniesz.
Jutro. Mój zderzacz.
Nasz zderzacz.
On go rozwalił?
Tak. I teraz mu bardzo głupio, więc... nie mów, że ci powiedziałem.
Wiem, gdzie możemy zrobić nowy. Tym razem nie damy mu go połamać.
Przykro mi, że twój przyjaciel zginął.
Dzięki, Miles.
Wiem, jak trudno jest zmagać się z czymś takim bez pomocy.
Nawet miło nie być jedyną osobą z pajęczymi mocami.
Tak.
Gdybyś postanowiła znów mieć przyjaciół, podrzucę moje CV.
Dam ci znać, jakby co.
Spoko.
Może lepiej stąd chodźmy.
- GDZIEŚ W QUEENS - Dosłownie stoimy na progu.
- Zły pomysł, bardzo zły pomysł. - Wyluzuj.
Jesteście bardzo mili, ale nie mam już dziś siły na kondolencje.
Nie jestem na to gotów.
Peter?
Cześć, ciociu May.
To pewnie zabrzmi naprawdę głupio, ale okazuje się, że jestem z...
...z alternatywnego wymiaru.
Tak.
Wyglądasz na zmęczonego, Peter.
Bo jestem zmęczony.
- I starszy. I... grubszy. - Tak, już to słyszałem.
Matko jedyna, to spodnie od dresu?
Tak, to... spodnie od dresu.
Byłem przy nim...
kiedy to się stało.
Bardzo mi przykro.
A ty z jakiego jesteś wymiaru?
Z Brooklynu.
Czy Peter miał miejsce, gdzie moglibyśmy to skopiować?
O, dynks.
Proszę za mną.
Też mam coś takiego.
Stara szopa na tyłach, na sprzęt.
Ależ to pretensjonalne.
- Ziom! Twoja też jest na takim wypasie? - Tak, tylko bez jeepa, samolotu...
Jest odrobinę mniejsza... Mam tam kanapę...
Żal mi tego kolesia.
Peter!
To chyba pelerynka.
Peter wiedział, że igra z ogniem.
Ale stwierdził, że tylko Spider-Man może powstrzymać tego gościa.
Kingpin się nas spodziewa.
Będą mieli przewagę liczebną.
Nie byłabym taka pewna.
Mogą wam się przydać.
Sądzicie, że tylko was tu przygnało?
Witam państwa.
On jest czarno-biały?
Skąd ten wiatr? Jesteśmy w piwnicy.
Wiatr zawsze podąża za mną.
I ma zapach deszczu.
Czołem!
Dziwniej już naprawdę być nie może.
Właśnie że może.
Myłem ręce, stąd ta woda.
Innych powodów brak.
Jesteście jak ja!
- Nazywam się Peter Parker. - Nazywam się Peni Parker.
Nazywam się Peter Porker.
- Użarła mnie radioaktywna świnia. - ...radioaktywny pająk.
W moim świecie jest rok 1933, jestem detektywem.
Piję słodkie koktajle i walczę z nazistami. Bez przerwy.
U mnie jest rok 3145.
Mam więź z pająkiem w robocie, którego zbudował mój tata.
To mój najlepszy przyjaciel.
Czasem trzymam zapałkę, aż mnie sparzy, żeby coś poczuć.
Pracuję jako fotograf dla Daily Beagle.
Jak się nie obijam, to węszę za tematem, bo jestem pies na historie.
I tańcuję, w majtki się zaplątuję...
Dobra, wystarczy!
Więc... jak się tu znaleźliście?
Cóż, to długa historia.
Może nie taka długa.
I teraz chcielibyśmy jakoś wrócić do domu.
Jedyna droga prowadzi przez ten cały zderzacz. Rzecz w tym, że...
...któreś z nas musi tu zostać i zniszczyć ten złom.
Ja to zrobię.
Nie, nie, nie. Chyba nie czaicie.
Czego?
Nie możecie tu zostać. Zamigoczecie się na śmierć.
Ja wyłączę zderzacz.
A zanim to zrobię, wyślemy was wszystkich do domu.
Dałem słowo honoru, więc muszę go dotrzymać.
A ty to kto?
Mój kumpel Miles. Ocali całe multiwersum.
Właśnie.
Dzieciak staje się niewidzialny, patrzcie, jaki numer. Teraz!
- Nie mogę na zawołanie. - Nie może na zawołanie,
ale i tak jest w dechę!
Pokaż im, jak kopiesz prądem!
- Nie mogę na zawołanie. - Nie może na zawołanie.
Ale umie więcej. Co jeszcze?
- Tylko te dwie rzeczy. - Tylko te dwie rzeczy.
Ajajaj.
Słuchajcie, widziałam go w akcji. Ma spory potencjał.
Sądzę, że to nasz bilet do domu.
Słuchaj, mały, Kingpin naśle na ciebie masę zbirów,
tłumy osiłków, nie będą się patyczkować. Pokonasz wszystkich naraz?
- Jeszcze z nikim nie walczyłem. - Atak z zaskoczenia!
- Naprawisz płytę główną, jak do ciebie strzelają? - Co?
- Pokaż! - Atak z zaskoczenia!
Zrobisz piruet z gracją tancerki?
Odetniesz się od poczucia winy za swoje brutalne działania?
Założysz ciotce profil na portalu randkowym, by mogła się wyrwać z domu?
Dryfujesz w powietrzu, gdy wywęszysz pyszne racuszki?
Co?
- Jesteś silny? - Bezwzględny?
- Zdecydowany? - Może tak!
- Jesteś telepatą? - Wykaż się!
I co najważniejsze, nieważne, ile razy oberwiesz, czy zawsze się podnosisz?
- Kiedy Spider-Man leży na deskach... - Kiedy braknie ci sił...
- Wierzę w ciebie, Miles! - Dawaj.
Odpuśćcie!
- Miles, dasz radę! - Wstawaj, Miles!
Podnieś się!
Spójrz na tę całą sytuację poważnie.
- Nie jest gotowy. - To tylko dzieciak!
No to my musimy to za niego zrobić.
Gapi się na nas, jak rozmawiamy.
Miles?
Widzicie? Potrafi...
Potrafi znikać.
Tata Masz nową wiadomość
Miles, o co chodzi?
Nie dajesz znaku życia! Nie wiemy, co się dzieje.
Jeśli coś ukrywasz, czekam na wyjaśnienie.
Oddzwoń. Już.
SZPITAL
Ode mnie też nie odbiera.
Tu Aaron. Wyjechałem na kilka dni. Oddzwonię. Strzała.
Aaron, tu Jeff.
Zadzwoń do mnie, gdybyś miał wieści od Milesa.
Ma...
Ma na twoim punkcie świra,
a my nie wiemy, gdzie jest.
Nie dzwoniłbym, gdyby to nie było ważne.
Trzymaj się.
Drogi wujku Aaronie.
Muszę coś zrobić i nie wiem, czy potrafię.
Boję się, stary.
Po prostu nie chcę znowu wszystkich zawieść.
Tylko z tobą mogę pogadać.
Chciałbym, żebyś tu był.
Słucham, panie Fisk.
Mam przy sobie nagrania z tunelu.
Jeśli dzieciak jest w okolicy, znajdę go.
Zna mnie pan. Nigdy nie odpuszczam.
WSPOMAGANIE TERMICZNE
To jest... fioletowy.
Nie.
- Niebieski? - Nie.
Jakieś wieści od Milesa?
Musi to tylko sobie przetrawić, znam go.
Wiem, że da radę.
Na pewno zaraz tu wmaszeruje, pełen energii i gotów do walki.
- Mój wujek! - Gdzieś ty był?
Mój wujek Aaron, on jest Prowlerem.
- Zwolnij. - Pracuje dla Kingpina! Chciał mnie zabić!
Dramatyczna geneza.
Spokojnie, jakoś to rozkminimy.
- Nikt cię nie śledził? - Nie wydaje mi się.
- Przyjemne miejsce. Bardzo przytulne. - Super, Liv wpadła.
- Chyba jednak ktoś mnie śledził. - O nie.
Wiej stąd, chłopcze!
Byłeś bardzo nieostrożny. Totalna amatorszczyzna.
Spójrzcie na te małe pajączki...
Niech zgadnę. Jesteś Skorpion. A my to pajęczy gang.
Przeniesiecie się na zewnątrz?
Tańczymy tam, gdzie zagra orkiestra.
O, ten wisiorek zabieram.
Wstań.
Przygotuj się na śmierć.
Głupie poduszki.
Powiedziałam: jazda mi stąd, już!
Mam go!
Ja się nim zajmę!
Zostaw chłopaka w spokoju!
O nie!
Wiej stąd, kolego.
Uwaga, mamy incydent z udziałem wielu Spider... ludzi.
Jadę tam.
Oddaj mi to!
Nie bądź głupi, mały. Oddaj klucz!
Nie ma już dokąd uciec.
Miles?
Wujku Aaronie...
O nie, nie, nie.
Proszę, wujku Aaronie...
Prowler.
Na co jeszcze czekasz? Wykończ go.
Pryskaj, młody!
Nie.
Miles.
Wujku Aaronie.
To moja wina.
Nie, Miles.
Przepraszam.
Okłamałem cię.
Chciałem, żebyś mnie podziwiał.
Zawiodłem cię, mistrzu.
Jesteś najlepszy z nas wszystkich.
Wiesz, czego chcesz. Tylko...
nie zatrzymuj się.
Nie zatrzymuj się.
Nie ruszaj się!
Ręce do góry, już!
Odwróć się.
Hej! Hej!
Aaron... Nie...
Wszystkie jednostki.
Rozesłać list gończy za nowym Spider-Manem.
WIELKIE NADZIEJE
ZERO NADZIEI
Hej, młody.
Wszystko dobrze?
Wszyscy to przeszliśmy. W moim przypadku...
to był wujek Ben.
U mnie... to był wujek Benjamin.
U mnie... to był mój tata.
U mnie - najlepszy przyjaciel.
Miles, najtrudniejsze w tej robocie jest to, że...
nie zawsze da się uratować wszystkich.
To się stało przeze mnie. Nie rozumiecie.
Prawdopodobnie nikt nie rozumie cię tak jak my.
O nie.
W prawo, w prawo.
W lewo, jazda. Z powrotem, już.
WIĘCEJ NIŻ JEDEN SPIDER-MAN
Cześć, co tam?
W waszym wymiarze zwierzęta gadają? Nie chcę, żeby się zestrachał.
Co jest?
Pa, Miles.
- Przyszedłem się pożegnać. - Pożegnamy się przy zderzaczu.
- Nie zrozumiałeś. Zostaniesz tutaj. - Muszę tam być. Żebyście mogli wrócić.
Tamci wracają. Ale ja zostanę tutaj.
Zajmiesz moje miejsce? Jak zostaniesz, umrzesz.
Robię to, co trzeba. Chciałem, żebyś to usłyszał ode mnie.
A co z Mary Jane?
Nie wszystko w życiu się udaje.
Potrzebny mi dynks.
Nie każ mi zabrać go siłą.
To nie fair! Musisz ich przekonać, że dam radę!
To nie była ich decyzja.
Muszę się zemścić na Kingpinie! Nie możesz mi tego odebrać!
Prosisz się o śmierć.
Jestem gotowy!
Więc poraź mnie teraz prądem.
Albo stań się niewidzialny, na zawołanie, żebyś mógł się obok mnie przemknąć.
Wiem, jak bardzo tego chcesz...
Żal mi chłopaka.
...ale jeszcze za wcześnie.
Przykro mi.
Skąd będę widział, że jestem gotowy?
Nie będziesz. To skok w nieznane.
Do tego to się sprowadza.
Do skoku w nieznane.
Miles...
To ja, twój tata.
Proszę, otwórz mi.
Miles, widzę pod drzwiami twój cień.
Dobrze, rozumiem. Wciąż mnie unikasz.
Możemy zamienić dwa słowa?
Coś się...
coś się stało...
Czasem ludzkie drogi się rozchodzą, synu.
I nie chcę, żeby nas to spotkało, rozumiesz?
Nie zawsze mówię, że nie zawsze robię to, czego potrzebujesz, ale...
widzę w tobie jakąś iskrę, coś niezwykłego, dlatego cię tak cisnę, ale...
jest twoja.
Cokolwiek z tym zrobisz, będziesz świetny.
Zadzwoń, jak będziesz mógł. OK?
Kocham cię.
Nawet jeśli mi nie odpowiesz.
Długo ci to zajęło.
Widzę w tobie jakąś iskrę, coś niezwykłego.
Cokolwiek z tym zrobisz, będziesz świetny.
Nasza rodzina nie ma zwyczaju uciekać.
Jesteś z nas najlepszy. Wiesz, czego chcesz.
Tylko się nie zatrzymuj.
Skąd będę wiedział, że jestem Spider-Manem?
Nie będziesz.
Do tego to się sprowadza. Do skoku w nieznane.
Sama je zrobiłam.
Pasują idealnie.
Kingpin ma windę prosto z penthouse'u do zderzacza pod ziemią.
Nie spodziewałem się publiczności.
Poszukajcie mnie!
To chyba żart.
Dziękuję. Miło, że przyszliście uczcić pamięć Spider-Mana.
Byliśmy bliskimi przyjaciółmi.
- Co za świnia. - Uważaj, co mówisz.
Chwila. Spójrzcie na stroje kelnerów.
W kiepskim guście, ale...
to nie może być takie łatwe.
To jest takie łatwe.
Pragnę podziękować Mary Jane Parker za to, że jest tu z nami.
MJ?
Skoncentruj się! To nie jest ta sama MJ, Peter.
Zaraz wracam.
Peter! Chodź tu. Przerabiałam to. Nie możesz żyć przeszłością.
To zajmie tylko chwilę. Pozwól...
Witam.
Czy moglibyśmy prosić o pieczywo na stolik dwunasty?
Tak.
Po prostu, naprawdę mi przykro.
Bez przesady, to tylko... pieczywo.
Nie byłem przy tobie w potrzebie.
Nawet się nie starałem.
Nic nie szkodzi. Muszę już wracać.
Mógłbym być lepszy! Gdybym tylko dostał drugą szansę, żeby ci dać...
to pieczywo, na które zasłużyłaś.
- Dobrze się pan czuje? - Przyniesiemy pieczywo.
Miło mi się z panem... rozmawiało.
Zasługujesz na całe wiadro świeżego pieczywka.
- Wszystko OK? - O tak, zdecydowanie.
To super, bo pieczywa nie będzie.
Szkoda, że nie ma dziś z nami mojej rodziny.
Uruchamiam wstępną sekwencję zapłonu.
Śpijcie.
Rozpocząć sekwencję.
Przesyłam DNA Vanessy Fisk i Richarda Fiska.
Skanowanie pod kątem dopasowań wymiarowych.
Wtórny zapłon za pięć... cztery...
trzy... dwa... jeden.
Peter, nie musisz zostawać. Załatwię to.
Wszystko w porządku.
Podjąłem decyzję.
Podłączę dynksa i przejmę kontrolę.
Jak przejdziecie, rozwalę zderzacz.
Powodzenia.
Wiedzą, że tu jesteśmy.
Miło cię znów widzieć, Peter.
Będę cię osłaniać!
Wkurzające typy.
Czemu to zawsze jest takie trudne?
Dokąd się wybierasz, Peter?
Jakieś ostatnie słowa?
Mogę się chwilę zastanowić? Masz długopis?
Żegnaj, Peterze Parkerze.
Kto to był?
- Miles? - Spider-Man?
- Miles! Robisz to na zawołanie! - Najwyższy czas, nie?!
Miles!
- Kogo ja widzę! - Ogarnąłeś się.
Kocham cię! Jestem taki dumny!
Nagle chcę mieć dzieci?
No tak. Zapomniałem o niej.
- Nie rokuje to dobrze. - Nie rokuje.
Mam dopasowania. Chwila.
To zbyt ryzykowne!
Rób to, za co ci płacę.
- Po lewej! - Po prawej!
Na piątej! Na trzeciej! Na drugiej!
Ze wszystkich stron!
Schowaj się gdzieś! Jadę do ciebie!
Chodźmy.
Nie mogę się dodzwonić do szkoły!
SZPITAL
Wy też to widzicie?
Nasze wymiary przybywają do nas!
Jest na co popatrzeć, nie?
Musimy wrócić na górę.
Na więcej cię nie stać? Chcesz się bić, czy kłapać dziobem?
Lebiego w ząbek czesany!
Prosiak?
A ty kto? Jakaś głupawa kreskówka?
Masz coś do kreskówek?
Czy to było kreskówkowe?
Gwen!
- Masz fajny strój. - Dzięki. Sam go zrobiłem.
To było urocze! A teraz się trzymajcie!
Przygotujcie się, łatwo nie będzie.
No dobra. Zakończmy to.
- Zakończmy to. - Wszystko ogarnę!
Ja pójdę. W końcu to ja mam dyn...
No chyba sobie jaja robisz.
"Nie patrz na usta. Patrz na ręce".
- Miles! - Uważaj!
To była jazda.
Nauczył się od nas, co nie?
Nie ode mnie. A już na pewno nie od ciebie.
Trzymasz się?
Ruszajmy.
Ludzie, mam kontrolę nad promieniem! Wskakujcie tu!
Alarm!
Odwrócono polaryzację kwantową.
Czas się pożegnać.
Fajnie, że nie jesteśmy sami.
- Prawda? - Tak.
Otworzyłem portal. Peni, ty pierwsza.
Dziękuję, Miles.
W imieniu nas obojga.
Kocham... was.
Zabieram ten sześcian ze sobą.
Jeszcze go nie rozgryzłem.
Ale to zrobię.
Chcę, żebyś to wziął.
Zmieści ci się w kieszeni.
To wszystko, ludziska.
Ten tekst nie jest chroniony? Prawnie?
Mogę już pochwalić twoją fryzurę?
Jestem starsza od ciebie.
Co prawda tylko 15 miesięcy, ale to wciąż spora różnica.
Einstein twierdził, że czas jest pojęciem względnym.
Dobre.
Przyjaźń?
Przyjaźń.
Spoko.
Do zobaczenia, Spider-Manie.
Twoja kolej.
Tak... Tak... Jasne.
Nigdzie cię nie puszczę!
Ja go zatrzymam, ty wyłącz zderzacz!
- Peter! Nie taki był plan! - Wciśnij zielony guzik! Nie czekaj na mnie!
- Co ty wyprawiasz?! - Musisz wrócić do domu!
Kingpin cię zabije! Nie dopuszczę, by Spider-Man zginął!
To podobnie jak ja.
Nie masz wyjścia.
Tak. Nie mam wyjścia.
Musisz wrócić do domu.
A jak znowu wszystko spapram?
Tego nie wiesz.
Jasne.
To skok w nieznane.
Całkiem nieźle, młody.
Kingpin!
O nie. Sorki. Oszukujesz.
Adiós.
Muszę wcisnąć ten guzik!
O nie.
Bez koleżków już nie tak łatwo, co?
Chętnie zmiażdżę kolejnego Spider-Mana!
- Gdzie ja jestem? - Co?
Wilson! To ty?
- Tego właśnie chcesz? - Co ty robisz? Zostaw mnie.
Vanessa... Vanessa...
- Mamo, co się dzieje? - Nie wiem, Richardzie!
To ja! Znasz mnie!
Uciekajmy!
Nie odchodźcie!
Zostańcie przy mnie! Proszę!
Nie powstrzymasz mnie! Nie tym razem!
A właśnie że powstrzymam! Teraz!
Potrzebne mi wsparcie.
Nawet prawdziwy Spider-Man mnie nie pokonał!
Jesteś nikim!
Odebrałeś mi rodzinę.
A teraz zadbam, żebyś już nigdy nie zobaczył swojej.
Wstawaj, Spider-Manie.
Wstawaj! No już!
Wstawaj... Wstawaj... Wstawaj!
Rodzina zawsze będzie przy mnie.
Kojarzysz przyjazny dotyk?
Co?
Hej.
Hej, Kingpin! Wciśnij zielony guzik!
Miles? Jesteś cały?
Tak, nic mi nie jest.
- Pewnie jesteś zajęty... - Nie, mogę rozmawiać.
Byłem u ciebie wcześniej, bo...
- twój wujek... - Słyszałem, tato.
Bardzo mi przykro.
Tak...
Wiesz, kto to zrobił?
Myślałem, że wiem. Ale się myliłem.
Słuchaj, to co powiedziałem pod drzwiami, mówiłem szczerze.
Wiesz, może tak sobie myślałem, że znajdziemy ścianę...
jakąś prywatną, może na komisariacie?
gdzie, mógłbyś pacać... do woli swoją sztukę.
Bredzę jak stary ramol.
OK, Miles?
No błagam, cholerne C-Mobile!
- Panie władzo? - Spider-Man!
Słuchaj, tam na dole, ja...
znaczy, jestem ci...
OK!
- Cieszę się, że będziemy współpracować. - Tak, tak, ja też, chyba...
Znaczy, nie pochwalam twoich metod, ale...
będziemy musieli znaleźć jakiś... kompromis.
Dziękuję za pańską postawę.
Kocham pana.
Zaraz, co?
Proszę się obejrzeć!
"Od przyjaznego Spider-Mana z sąsiedztwa"
Tak jest. Spoko. Tak.
- Dzięki, Spider-Manie. - Do usług. Dzięki.
- Siemka, młody. - Nowy Spider-Man.
Tak! Jestem nowym Spider-Manem! Obczajcie to!
To było zaplanowane!
No dobra, jeden ostatni raz. Tym razem poważnie. Konkret.
Nazywam się Miles Morales, użarł mnie radioaktywny pająk.
Przez dwa dni byłem jedynym, niepowtarzalnym Spider-Manem.
Resztę chyba wiecie.
Oddałem esej.
Ocaliłem sporo ludzi,
Oberwałem dronem.
Posprejowałem z tatą.
SPOCZYWAJ W POKOJU
Poznałem swojego współlokatora, wreszcie.
Przykleiłem wlepkę, której tata w życiu nie znajdzie.
A kiedy czuję się samotny i nikt mnie nie rozumie,
przypominam sobie swoich przyjaciół.
Nie sądziłem, że będę robił takie rzeczy.
Ale... robię.
Każdy może włożyć maskę.
Wy też, serio.
Jeśli nie wiedzieliście tego wcześniej, może teraz już wiecie.
Bo jestem Spider-Manem.
I nie jestem jedyny.
Nic z tych rzeczy.
Miles! Miles!
Masz chwilę?
Spider-Man Universum
Osoba, która pomaga innym dlatego, że tak trzeba,
że tak nakazuje zwykła przyzwoitość,
jest, bez wątpienia, superbohaterem. - STAN LEE
Dziękujemy wam, Stanie Lee i Stevie Ditko,
za pokazanie nam, że nie jesteśmy sami.
TYMCZASEM W NUEVA JORK...
- Spóźniłeś się. - Nie można być wszędzie.
Ale SMS-a wysłać można.
Nie było mnie 2 godziny. Co jest?
Wiem, jak to wygląda, ale...
- Szczęście w nieszczęściu. - Jak zwykle.
Multiwersum się nie zawaliło.
- No super! - O mały włos.
Ale się udało.
- Sama radość. A dynks gotowy? - To wihajster.
Musisz mnie poprawiać? To dołuje.
To tylko prototyp. Nie nakręcaj się.
- Nie nakręcam. - Możesz być pierwszą osobą,
która wykona samodzielny skok przez multiwersum. Albo ostatnią.
- To tak jakbyśmy wróżyli z fusów? - OK, czyli co?
Dokąd najpierw?
Dobra, to od początku, jeden ostatni raz.
Ziemia '67.
ZIEMIA-67
Co jest?
Jestem Spider-Man. Udasz się ze mną.
Coś ty za jeden?
Mówiłem. Przybyłem z przyszłości.
- Gdzie z paluchem? - Pierwszy mnie wytknąłeś.
- To niegrzeczne. - Sam jesteś niegrzeczny!
Kto kogo wytknął pierwszy?
To Spider-Man zaczął! Jakżeby inaczej!
- Wytykasz mnie! - Wskazuję.
Wskazuję, że ty wytykasz. A to zupełnie inna historia.
- Wytykasz! - Nie.
Oskarżasz mnie, że cię wytykam, a ty...
KONIEC
Tekst: Marcin Bartkiewicz Napisy: Agata Deka