Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪NETFLIX ขอเสนอ
‪(มุมไบ ประเทศอินเดีย)
‪(สองวันก่อน)
‪ในโรงเรียน เดาสิว่าใครไปเจอเขา
‪- ใคร ‪- ครูอามิต
‪สุดยอด เยี่ยม!
‪เดินไปบอกเธอว่านายเป็นใครแล้วซื้อกาแฟให้
‪ไม่ ฉันไม่มีเงินซื้อ
‪ฉันจ่ายค่ากาแฟให้เอง ‪เดี๋ยว ฟังก่อน
‪เธอมองนาย หน้าแดงด้วย
‪เธอหน้าแดง เธอต้องการนาย
‪- เดินไปคุยสิ ‪- ไม่เอา ไม่ๆ
‪- แต่โอวี่ก็เป็นงี้ ‪- ตลกเป็นบ้าเลยใช่ไหม
‪ไม่ๆ
‪ไปไหนมา
‪อยู่กับเพื่อนๆ
‪พ่อคุณไม่ได้บอกคุณเหรอว่า ‪เลิกเรียนแล้วให้ตรงกลับบ้านทันที
‪โอเค
‪(ซาชิน) ‪(ซาจูเพิ่งกลับไป)
‪(อีกครึ่งชั่วโมงเจอกันที่คลับ)
‪เดี๋ยวกลับมา
‪(เดอะพับลิก)
‪ไง
‪ว่าไง เขาได้คุยกับสาวรึยัง
‪นายคุยกับเธอรึยัง
‪ยัง
‪เขาได้คุย... ไม่เอาน่า โอวี่ ‪นายต้องคุยกับเธอนะ
‪เธอยิ้มนะ
‪รู้แล้วว่านายต้องใช้อะไร มานี่
‪ลองสิ ลองสักคำ มันจะช่วยนาย
‪คืนนี้สนุกกันไหม เด็กๆ
‪ทำของหล่นหรือเปล่า
‪เปล่าเหรอ
‪ซื้อไอ้นี่จากในนั้นเหรอ
‪- เปล่า ไม่ใช่ของเรา ‪- อย่าเครียด ใจเย็น
‪ไม่เป็นไร
‪เด็กอย่างพวกแกโชคดีนะ
‪มีชีวิตสดใสรออยู่ตรงหน้า
‪ไม่!
‪(เรือนจำกลางมุมไบ)
‪ทั้งหมดไปได้
‪ไป ให้ไว
‪ฉันบอกแล้วไง ไอ้ควาย
‪ให้คอยดูเขาไว้ทุกฝีก้าว
‪แต่ไอ้อาเมียร์ อาซิฟกลับมาจับ ‪ลูกชายฉันไปได้
‪เราต่อรองได้ครับ
‪งานนี้ไม่เกี่ยวกับเรียกค่าไถ่ ซาจู
‪นี่มันหยามน้ำหน้ากัน
‪ไปที่ธากา
‪ให้ไปทำอะไรครับ
‪ชิงตัวเขากลับมา
‪ผมคงต้องใช้กำลังคน คุณโอวี่
‪งั้นก็จ้างกำลังคนสิวะ
‪คิดว่าไง
‪คิดว่าฉันอยู่ในนี้แล้วจะทำร้ายแกไม่ได้เหรอ
‪คุณโอวี่ครับ...
‪แกอยากให้ลูกชายแกอยู่ถึงวันเกิดปีหน้าไหม
‪งั้น...
‪พาตัวลูกฉันกลับมา
‪บอกให้มหาจันจ่ายค่าไถ่แล้วเอาตัวลูกเขาคืนไป
‪ทำไมต้องลากเราไปเกี่ยว
‪เนย์ซ่า
‪เงินไม่พอ
‪เอ็นซีบีระงับทรัพย์สินของมหาจัน
‪เขาเหลือผมแค่คนเดียว
‪เข้าใจไหม
‪ป่าเถื่อน
‪มีผู้ชายคนหนึ่งที่ทำงานแนวนี้
‪มหาจันจ่ายค่าจ้างเขาไม่ไหว
‪แต่ผมพอจะมีทางจัดการอยู่
‪มันจะไม่ง่าย
‪ต้องทำอะไรก็ทำเถอะ
‪(คิมเบอร์ลีย์ ออสเตรเลีย)
‪โห สูงว่ะ
‪แค่ 30 เมตรเอง
‪แม่งโคตรสูง
‪แต่ก็โคตรสวย
‪เขาโอเคไหม
‪เขาไม่ได้เป็นอะไร
‪แน่ใจนะ เพราะแม่งดูอย่างกับตาย
‪เลิกใช้คำหยาบตลอดเวลาซะที
‪- แล้วไง ‪- แกพูดแล้วฟังดูโง่
‪ไปหาคำอื่นใช้
‪บอกแล้วว่าเขาไม่ได้เป็นอะไร
‪- ถือเบียร์ให้หน่อยสิ ‪- เออ
‪- บอกให้ถือ ไม่ได้ให้ซด ‪- เออน่ะ
‪เฮ้ย!
‪มานี่มา
‪ไง
‪ทำตัวตามสบาย
‪มีไก่อยู่ในห้องน้ำ
‪ใช่ ผมชอบไก่ ‪ยกเว้นเวลาที่มันขี้ไปทั่ว
‪เราเจองานช้าง
‪- เหรอ ‪- ชิงตัวประกัน เด็กอินเดีย
‪ลูกชายเจ้าพ่อค้ายาเสพติด
‪แก๊งคู่แข่งจับเด็กคนนี้ไว้ที่เมืองธากา
‪แกสปาร์อยู่ที่ธากา
‪แกสปาร์วางมือแล้ว
‪เริ่มจับเวลา 16,00 น. เส้นตายเที่ยงวันศุกร์
‪หกชั่วโมงที่แล้วได้รับหลักฐานว่ายังไม่ตาย
‪ได้ ผมจะรับงาน
‪เจ้าพ่อค้ายาคนนี้ อาเมียร์ อาซิฟ ‪เขามีอิทธิพลสูงมากในธากา
‪ถ้าคุณแตะต้องตัวเด็ก เรื่องจะซับซ้อน
‪แม่งก็ซับซ้อนทุกทีไม่ใช่เหรอ
‪งานนี้มันผิดพลาด
‪ให้ตาย นิก คุณมาทำอะไรที่นี่ ‪คุณต้องเลิกหลอกตัวเอง
‪คนอื่นเขาไม่ทุ่มเทให้กับงานประสาทแดกแบบนี้
‪แล้วทำไมคุณถึงทำ
‪ผมต้องใช้เงิน
‪ไก่ไม่ใช่ถูกๆ
‪คุณหวังว่าถ้าหมุนลำกล้องกระสุนบ่อยครั้งเข้า
‪คุณจะได้เจอลูกกระสุน
‪พรุ่งนี้เช้า ฉันจะไปเจอคุณที่ฟิตซ์รอย ครอสซิง
‪ถ้าไม่สร่างเมา ไม่ต้องโผล่มา
‪เขาชื่ออะไร
‪โอวี่ โอวี่ มหาจัน
‪ตั้งใจหน่อย ไทเลอร์
‪(นอกเขตกรุงธากา)
‪นี่เป้าหมายตัวประกันของเรา ‪โอวี่ มหาจัน อายุ 14 ปี
‪โอวี่ มหาจัน ซีเนียร์ พ่อเขาอยู่ในคุก
‪คนของเขาเลยจ้างเราให้ช่วยลูกออกมา
‪และพวกนั้นไม่ยอมเจรจา
‪ศัตรูของเราล่ะ
‪อาเมียร์ อาซิฟ ‪เจ้าพ่อค้ายา ปาโบล เอสโกบาร์แห่งธากา
‪พ่อค้ายาเสพติดตัวเอ้ของอินเดีย ‪เจอกับพ่อค้ายาตัวเอ้ของบังกลาเทศ
‪ฟังดูอย่างกับตำนานตอแหล
‪พวกเขาบาดหมางกันมาตลอด
‪นี่เป็นจุดชิงตัวประกันของเรา ‪โฮเซ่กับทิอาโก้จะพายเรือ
‪พาคุณกับเด็กล่องใต้ 14,5 กิโลเมตร ‪เพื่อไปขึ้นเฮลิคอปเตอร์
‪- มีคำถามไหม ‪- มีศัตรูในพื้นที่กี่คน
‪สัก 20 ได้มั้ง เวลาไม่รอท่า ‪ลงมือกันได้แล้ว
‪(กรุงธากา บังกลาเทศ)
‪เห็นร้านซักอบรีดตรงข้ามถนนไหม
‪เห็น
‪เดินไปที่นั่น
‪เอาไงต่อ
‪ธากายินดีต้อนรับ
‪หลักฐาน
‪เงิน
‪หลักฐาน
‪ขอดูหลักฐาน
‪เงิน
‪ให้ฉันเห็นว่าเด็กปลอดภัย ‪แล้วฉันจะบอกคนของฉันให้จ่ายเงินนาย
‪เข้าใจไหม...
‪หยุดเล่นบ้าๆ ซะที
‪ฟังนะ พวกนายดูเป็นมืออาชีพงานชุกตัวจริง
‪เพราะงั้นเลิกอ้อมค้อมแล้วมาเอาจริงกันดีกว่า
‪โอเค
‪ไอ้ชั่ว
‪ไม่กะพริบตาด้วยซ้ำ
‪เฮ้ย เพื่อน นายบ้าหรือไงวะ
‪ปืนไม่ได้ใส่ซองกระสุน
‪พูดพอแล้ว
‪ทีนี้เอาจริง
‪มามะ ไอ้หนู
‪ขอดูหน้าหน่อย
‪เยี่ยม
‪ฝันดี
‪ไม่นะ ไม่
‪ทีนี้ตานาย
‪บอกพวกเขา จ่ายมา
‪ถ้าไม่จ่าย
‪ฉันจะเอาไอ้นี่...
‪อัดตูดมันให้ระเบิดจนไส้ทะลัก
‪เดินไป
‪เร็วเข้า
‪เฮ้ย ไปฝั่งนั้น
‪เฮ้ย ออกมา
‪ไม่!
‪คุณเป็นใคร
‪- เดินไหวไหม ‪- ครับ
‪ดี ใส่นี่ไว้
‪ไม่ ไม่ อาเมียร์ ไม่
‪มีใครรู้สึกว่า...
‪จำได้แล้วบ้าง
‪เดี๋ยว!
‪ผมรู้...
‪- ผมรู้ว่าใครเอาเงินไป ‪- ใคร
‪- ซันจีบ ‪- ซันจีบนี่ใคร
‪คุณเพิ่งโยนมันออกนอกหลังคา
‪มานี่
‪นายชื่ออะไร
‪ฟาร์ฮาด
‪ฟาร์ฮาดเหรอ
‪แกฉลาดใช้ได้
‪ตั้งใจ
‪เรียนรู้ให้ดี
‪แบบนั้นแกถึงจะอยู่รอด
‪แกต้องหัดฉลาด รู้จักใช้หัวคิด
‪ฟาร์ฮาด
‪ตัดนิ้วตัวเองสองนิ้ว
‪สองนิ้วไหนก็ได้
‪ทำไม
‪เพราะเด็กที่ขโมยเงินฉัน ‪ตายไปแล้ว
‪และฉันอยากให้มีเครื่องเตือนความจำ
‪ว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้าขโมยเงินฉัน
‪ขอแนะนำให้ใช้มือซ้าย
‪แกจะได้ยังถือปืนไหว
‪อาเมียร์
‪ฉันคุยอยู่
‪อาเมียร์ เด็กนั่นหายไปแล้ว
‪ฉลาดและโชคดี
‪ปิดเมือง
‪สะพาน รถไฟ สนามบิน...
‪ปิดให้หมด
‪ทำไม่ได้หรอก อาเมียร์
‪ทำให้ได้สิ ผู้พัน
‪ไม่งั้นคุณจะเสียมากกว่านิ้ว
‪ออกมาได้ ไปกันเถอะ
‪นี่ เอาไป
‪ไอ้หนู ถ้าอยากรอด นายต้องทำตามที่ฉันบอก
‪เอ้า ใส่นี่ไว้
‪นี่ กินซะ น้ำตาลในเลือดนายต่ำ ‪นายถึงได้รู้สึกโคตรแย่
‪พ้น 2,100 เมตร ได้ตัวแล้ว
‪รับทราบ ทีมอัลฟาอยู่กับเรือ ‪ประจำตำแหน่ง
‪เอาละ ยกแขนขึ้น
‪โอเค เอาละ ชื่ออะไร
‪พูดชื่อตัวเองมา
‪พูดชื่อตัวเองสิวะ เร็วเข้า
‪- โอวี่ ‪- นามสกุล
‪มหาจัน
‪วันเกิดล่ะ
‪วันที่ 21 มกราคม 2005
‪กำลังไปที่จุดรับตัว ไปเร็ว
‪ดาวเทียมออนไลน์อยู่ ‪เรคกับเด็กนั่นกำลังเดินทางมา
‪คุณไหวนะ
‪ไหว
‪พวกนายพร้อมรับเราหรือยัง ‪เราอยู่ห่างไป 1,600 เมตร
‪พร้อมและรออยู่
‪รับทราบ แล้วเจอกัน
‪- นามสกุล ‪- มหาจัน
‪- วันเกิดล่ะ ‪- วันที่ 21 มกราคม 2005
‪ส่งหลักฐานรับตัวประกัน
‪คุณมีเวลาเจ็ดนาทีที่จะโอนเงิน
‪นี่จี อยู่ในตำแหน่งแล้ว
‪สัญญาณเตือนดังในห้องเครื่อง
‪- จี นายต้องคอยเป็นตาให้ฉัน ‪- รับทราบ
‪เรากั้นถนนบนสะพานทุกแห่ง ‪ที่เข้าออกธากาแล้ว
‪ผมให้ทีมควานหาตามแม่น้ำบุรีคงคาอยู่ตอนนี้
‪เราจะหาพวกเขาให้เจอครับ
‪ฉันชอบคนนี้
‪หาปืนให้มัน ให้นิ้วมันได้ทำงาน
‪ผม... ผมหายใจไม่ออก
‪หายใจลึกๆ หายใจลึกๆ
‪นั่นแหละ เราต้องไปต่อ มาเร็ว
‪เรคอยู่ห่างจากเรือประมาณห้านาที
‪เรื่องโอนเงินไปถึงไหนแล้ว
‪เงินอยู่ไหน
‪- ผมไม่รู้ ‪- ก็ลองใหม่สิ
‪- ไม่มี ‪- ห่าเอ๊ย
‪โทรกลับไป บอกพวกมันว่า ‪ต้องโอนเงินภายใน 60 วินาที
‪ไม่งั้นจะเจอศพโอวี่ลอยในบุรีคงคา
‪เราโดนหลอก
‪- รายงานมา ‪- นี่จี
‪ทิอาโก้ล่ะ
‪- ทิอาโก้ ‪- เวร
‪ทิอาโก้
‪ไทเลอร์ ผิดปกติแล้ว อยู่กับที่ก่อน
‪รออยู่
‪จี มองเห็นเรือไหม
‪กำลังดูอยู่ เพื่อนเรายังไม่โผล่มา
‪ผมจะขยับเข้าไปดูใกล้ๆ
‪ผู้พัน เตรียมพร้อม ‪เราว่าเราเจออะไรเข้าแล้ว
‪- นิก คุณควรมาดูนี่ ‪- อะไรเหรอ
‪เวร
‪ไทเลอร์ เรือตำรวจสองลำกำลังเข้ามา
‪- สองร้อยเมตรและกำลังใกล้เข้ามาเร็วมาก ‪- จี
‪มีคนอื่นอยู่ในป่า
‪ห่างไปราวร้อยเมตร กำลังเข้าใกล้คุณ
‪ไอ้หนู... ให้ไว หมอบต่ำไว้ ไป!
‪พวกมันเจอเรือแล้ว
‪เราต้องการกองหนุนทางอากาศริมแม่น้ำ
‪พวกเขาอยู่ในป่า
‪ไทเลอร์ เฮลิคอปเตอร์กำลังมา
‪ไปเลย ไปๆ
‪ก้มลง
‪คุณโอวี่ นี่ซาจู
‪ผมมาพาคุณกลับบ้าน
‪- ซาจู ผมอยู่นี่ ‪- นั่งลงแล้วหุบปาก!
‪ฉันต้องการตัวเด็ก ฉันจะไม่ทำร้ายเขา
‪พอฉันสั่ง นายวิ่งเต็มเหยียดเลยนะ ‪ไม่งั้นฉันจะฆ่าพวกนายทั้งคู่ เข้าใจไหม
‪ไป!
‪โอเค ไป!
‪วิ่งเลย ไอ้หนู! วิ่ง! วิ่งไปเลย! เร็วเข้า
‪- โอวี่ ‪- วิ่ง ไอ้หนู!
‪- นี่ ขึ้นรถไป ขึ้นรถ ‪- หยุดวิ่ง
‪- เวร ‪- ไอ้หนู มาๆ
‪หมอบลง
‪ซาจู ช่วยด้วย!
‪เฮ้ยๆ
‪ปล่อยผมไปเถอะ ซาจูทำงานให้พ่อผม
‪ฉันต่างหากที่ทำงานให้พ่อนาย ‪แต่ตรงนี้เกิดเรื่องฉิบหายแล้ว
‪ซาจูอาจตกลงกับพวกที่ลักพาตัวนาย ‪แล้วส่งนายกลับไปให้พวกมัน
‪- งั้นพาผมไปหาตำรวจ ‪- ตำรวจก็มีเอี่ยว
‪ฟังนะ ถ้าอยากรอด นายต้องเชื่อฉัน
‪ต้องมีคนบอกทาง ‪วิทยุพัง ต่อสายดาวเทียมให้ที
‪(นิก)
‪เลยสะพานแล้วเลี้ยวขวา
‪- ห่างประตูไกลแค่ไหน ‪- ประตูอะไร
‪- เลี้ยวขวา ‪- ไม่ได้ รถบรรทุกขวางอยู่
‪ไทเลอร์ ขวามือ
‪ไปให้พ้น!
‪ข้างหน้า เลี้ยวซ้าย
‪ไม่ๆๆ เข้าช่องซ้าย ขับเลยแล้ว
‪แม่งเอ๊ย!
‪ก้มลง
‪ฉันอยู่ในโหมดเอาตัวรอด
‪- คาดเข็มขัด ‪- เข็มขัดอะไร
‪เข็มขัดนิรภัยสิโว้ย
‪คาดอยู่แล้ว คุณขับรถอย่างกับเป็นบ้า
‪เกาะแน่นๆ
‪- โอเคไหม ไอ้หนู ‪- ผมไม่เป็นไร
‪เราต้องเผ่น ไปเลย ขึ้นบันได
‪มาเร็ว มานี่
‪ไป!
‪ช่วยด้วย!
‪มานี่
‪มานี่ ไอ้ชาติหมา...
‪วิ่ง ไป
‪ขึ้นบันได ไป เร็วเข้า ไปเลย
‪หมอบลง
‪เอาละ ไอ้หนู เชื่อฉันไหม
‪- ไม่ ‪- ดี
‪ไม่
‪ลุกขึ้น ไอ้หนู
‪โอเค
‪ตามหลังฉันไว้นะ
‪หลีกไป
‪เวร
‪ปล่อยผม!
‪ช่วยด้วย!
‪บาดเจ็บรึเปล่า
‪ขึ้นรถ ไอ้หนู เร็วเข้า มา
‪- คุณขับรถชนเขา ‪- เออ
‪พวกมันยังตามเราอยู่
‪เกาะแน่นๆ
‪เอาละ ไอ้หนู นายต้องเขยิบมาตรงนี้
‪เอาเลย นับถึงสามแล้วเราจะโดด
‪- ว่าไงนะ ‪- หนึ่ง...
‪รถชน พลิกคว่ำและไฟลุกไหม้
‪ฉันอยากเห็นศพ
‪เรากำลังไป
‪พวกมันยังไม่ตาย
‪คนหนึ่งบาดเจ็บสาหัส
‪ฉันอยากให้ปืนทุกกระบอกในธากา ‪เล็งไปที่ไอ้หมอนี่
‪เอาละ ปิดประตู ปิดเร็ว
‪ช่วยหน่อยได้ไหม
‪ช่วยหน่อย กดลงไปตรงนั้น
‪เกี่ยวลอดตรงนั้นแล้วดึงกลับมาทางนี้
‪ครับ
‪นั่นแหละ
‪- ได้นะ ‪- ได้ ไหวอยู่
‪ว่าไง
‪ซาจู ราฟ เพื่อนใหม่ของเรา ‪อดีตหน่วยรบพิเศษ
‪เขาทำงานให้พ่อของเด็ก
‪เราถูกหลอกใช้
‪ไม่มีการโอนเงินรอบสอง
‪มหาจันหลอกให้เราทำงานหิน ‪และเขาไม่อยากจ่าย
‪แล้วจีล่ะ
‪คนของเราตายยกทีม
‪แม่ง
‪- เมืองถูกปิดตาย คุณมีที่ซ่อนไหม ‪- มี
‪เด็กล่ะ
‪เขาอยู่กับผม
‪สะพานสุลต่านกมลาฝั่งตะวันออกมีลานโล่ง
‪ออกนอกเมืองไปนิดเดียว ‪เราส่งเฮลิคอปเตอร์ไปพาพวกคุณออกมาได้
‪- ไกลแค่ไหน ‪- สี่กิโลเมตร
‪คุณต้องทิ้งเด็กไว้ ไทเลอร์
‪ไทเลอร์
‪งานไม่ใช่อย่างนั้น
‪งานนี้เละไปแล้ว
‪แค่หาเงินผมให้เจอ นิก
‪คุณจะทิ้งผมไว้ข้างถนนเหรอ
‪โทรศัพท์คุณ... เสียงมันดังน่ะ
‪นายเป็นโอกาสเดียวที่ฉันจะได้เงิน ‪เพราะงั้นไม่ทิ้งหรอก
‪งั้นผมก็เหมือนพัสดุ
‪ใช่ ทำนองนั้น
‪ในถุงสีน้ำตาล
‪ทำอะไรของนาย
‪เนี่ยเหรอ
‪เปียโน ผมเล่นเปียโนเวลาเครียด
‪มันช่วยได้
‪พ่อเกลียดเวลาผมทำแบบนี้
‪พ่อเห็นผมแบบเดียวกับที่คุณเห็น
‪เป็นสิ่งของมากกว่าคน
‪ฉันไม่... ฉันไม่ได้ตั้งใจจะหมายความอย่างนั้น
‪ไม่เป็นไร
‪คุณครับ
‪ซาจู
‪ไง คนสวย
‪ปลอดภัยหรือเปล่า
‪ตั้งใจฟังดีๆ นะ
‪ถ้าผมเงียบหายไปใน 12 ชั่วโมงข้างหน้า
‪เก็บเงินสดหนีไปซะ
‪หายตัวไป
‪ฉันจะ...
‪เป็นอะไรหรือเปล่า
‪ไม่เป็นไร
‪แค่เหนื่อยๆ
‪ฉันรักคุณ
‪ผมก็รักคุณ
‪ให้อาราฟมาคุยที
‪อาราฟ พ่อโทรมาจ้ะ
‪ซาเดีย
‪หวัดดีครับ พ่อ
‪ไง ลูก
‪ใกล้จะกลับบ้านหรือยังครับ
‪ใกล้แล้ว อีกเดี๋ยวเดียว
‪เมื่อไหร่ครับ
‪ตอนเช้าที่ลูกตื่น
‪ลูกช่วยแม่นะ เข้าใจไหม
‪ครับ พ่อ ผมจะช่วย
‪พ่อรักลูก
‪เสมอ
‪ผมก็รักพ่อครับ
‪บาย
‪ว่าไง
‪ได้เฮลิคอปเตอร์แล้ว ‪เจอกันที่สะพานฝั่งตะวันออก
‪รับทราบ กำลังเคลื่อนที่
‪ไอ้หนูๆ เฮ้ย มาเร็ว
‪ขึ้นรถ มานี่
‪ติดสิวะ ไอ้เวร
‪ลงจากรถ
‪ไปๆ เร็วๆ
‪- อยู่ตรงนั้น! ‪- ได้
‪อย่ายุ่งกับปืนฉัน
‪อย่ายุ่ง!
‪เพื่อนฉันจะยิงแก
‪เอาปืนมา... เอาคืนมานะ
‪นั่นปืนฉัน เอาคืนมา
‪เอาคืนมาไม่งั้นฉันระเบิดทิ้งแน่
‪อะไรวะ
‪ไอ้เลว
‪ฉันจะฆ่าแก
‪ไปให้พ้น
‪ไอ้พวกเปรต
‪แกโดนล้อมไว้แล้ว ยอมแพ้ซะ
‪เวร เร็วเข้า เราต้องไปแล้ว
‪หยุด ไม่งั้นเราต้องยิง
‪ไปๆ
‪เอาละ เข้าไป
‪คุยกับฉัน
‪- โทรหาแกสปาร์ ‪- เกิดอะไรขึ้น
‪เราโดนพวกแก๊งจิ๋วนรกโจมตี ‪เรารอดพ้นมาได้ประมาณสี่ช่วงตึก
‪ก็บอกว่าให้ทิ้งเด็กนั่นซะ
‪ผมไม่สนหรอกว่าคุณพูดอะไร
‪เรากำลังอยู่ในท่อระบายน้ำที่เหม็นที่สุดในโลก
‪มีตำรวจ 200 คนเหนือหัวเรา ‪โทรหาแกสปาร์เถอะ
‪ไทเลอร์ ฉันว่าไม่ใช่ความคิดที่ดีนะ
‪หมอนั่นเป็นหนี้ชีวิตผม นิก
‪- ไทเลอร์ ฉัน... ‪- โทรหาเขา
‪คุณชื่อไทเลอร์เหรอ
‪ผมโอวี่
‪ยินดีที่ได้รู้จัก
‪พระเจ้าช่วย
‪เฮ้ย เป็นไง
‪เออ ได้อาบน้ำแล้วค่อยยังชั่ว
‪ดื่ม
‪ดีใจที่ได้เจอว่ะ เพื่อน
‪ฉันซาบซึ้งนะที่นายมาช่วยเรา
‪นายเป็นบ้าอะไรวะ อย่ามาดูถูกกัน
‪- หิวไหม ‪- หิว
‪เออ เด็กนั่นเป็นไงบ้าง
‪เขาพักอยู่
‪แล้วเราอยู่ที่ไหนกัน
‪เราอยู่ทางใต้ของใจกลางเมือง
‪ฉันบอกนิกแล้วว่า ‪แผนชิงตัวประกันนี่มัน... ใช้ไม่ได้
‪ก็อย่างที่รู้ แม่น้ำล้อมทั้งเมือง
‪มีสะพานเข้าออก
‪แต่ตอนนี้สะพานทุกแห่งมีเครื่องกีดขวางกั้น
‪เพราะนายเป็นที่ต้องการตัวอย่างมาก
‪คิดว่าจะกบดานสักสองสามวัน ‪รอให้หายแตกตื่น
‪แล้วเราจะช่วยพวกนายให้ไปต่อ ‪นี่เมียฉันทำเอง
‪เพราะงั้นฉันอยากให้นายระวังคำพูดให้ดี
‪เมียนายงั้นเหรอ
‪แล้วนั่นมีไว้เพื่ออะไร หัวเข่าเหรอ
‪ใช่ เข่า หลัง ไหล่...
‪เดี๋ยวนะ... เข่าฉัน โอ๊ย โคตรเจ็บ
‪สองเม็ดน่าจะพอ
‪โอเค ฉันต้องไปละ ต้องไป
‪ฉันต้องจูบลาเมีย
‪แต่นายอยู่พักที่นี่ไป เดี๋ยวฉันกลับมา
‪ดีใจที่ได้เจอนะเพื่อน คิดถึงว่ะ
‪ไม่เห็นเหรอว่าคนกำลังกินข้าว
‪- ผมได้ตัวมันแล้ว... ‪- ได้ตัวใคร
‪คนที่คุณต้องการ
‪ผมปล่อยเขา...
‪หลุดมือไปแถวๆ ตลาด
‪สั่งคนให้ไปค้นตลาด
‪ครับนาย
‪- นี่อะไร ‪- ของขวัญ
‪คุณจับมันได้เมื่อไหร่
‪ผมอยากเป็นคนเหนี่ยวไก
‪ถ้าคุณยอมให้ผมทำแบบนั้น
‪ผมยกอีกนิ้วให้เลย
‪เขาทำให้ผมรู้สึกเหมือนไอ้โง่
‪แน่นอนอยู่แล้ว
‪แกก็แค่เด็กคนหนึ่ง
‪ขอแนะนำนะ ของขวัญน่ะ
‪เก็บนิ้วที่แกเหลือไว้
‪เพราะไม่ว่าแกจะคิดว่าตัวเองร้ายกาจแค่ไหน
‪จะมีวายร้ายที่ตัวใหญ่กว่าแกเสมอ
‪ไทเลอร์
‪ว่าไง
‪ถ้าวันนี้คุณถูกฆ่า มันคงเป็นความผิดผม
‪ไม่ใช่แล้ว แต่มันคงเป็นความผิดฉัน
‪คุณดูไม่เหมือนชื่อไทเลอร์
‪ไม่เหรอ
‪แล้วดูเหมือนชื่ออะไร
‪แบรด
‪เออ
‪ผมขอถามอะไรได้ไหม
‪เรคน่ะ
‪- เรคอะไร ‪- นามสกุลฉัน
‪ผมไม่ได้จะถามเรื่องนั้น ‪แต่นามสกุลแปลกดีนะ
‪นั่นมันแปลว่าคราดทำสวนไม่ใช่เหรอ
‪นายจะถามอะไรฉัน
‪คุณเป็นอย่างนี้เสมอเลยหรือเปล่า ‪คือว่า... กล้าหาญน่ะ
‪ฉันไม่ได้กล้าหาญเลย
‪กล้าสิ คุณช่วยเหลือคนอื่น
‪ใช่ บางครั้ง ‪บางครั้งฉันก็ทำอย่างอื่น
‪เช่นฆ่าคนเหรอ
‪ใช่
‪พ่อผมเขาก็ฆ่าคนเหมือนกัน
‪บางครั้ง ผมจะนั่งกินมื้อค่ำกับพ่อ ‪มองหน้าพ่อแล้วก็คิด
‪วันนั้นพ่อเพิ่งฆ่าพ่อของคนอื่นไป
‪แล้วผมก็จะรู้สึกคลื่นไส้
‪คุณมีครอบครัวไหม
‪ฉันเคยมีเมีย
‪เธออยู่ไหนแล้วครับ
‪ไม่รู้ ฉันไม่ได้เจอหน้าเมียมานานแล้ว
‪ลูกล่ะ
‪มีลูกชายคนหนึ่ง
‪เขาอยู่ไหน
‪ลูกตายเมื่อหลายปีก่อน
‪ตายยังไง
‪มะเร็งต่อมน้ำเหลือง
‪เขาอายุเท่าไหร่
‪หกขวบ
‪ฉันไม่ได้อยู่กับลูกด้วยซ้ำตอนที่เขาตาย
‪ตอนนั้นคุณอยู่ที่ไหน
‪กันดะฮาร์ อัฟกานิสถาน ประจำการรอบที่สาม
‪คุณถูกเรียกตัวไปเหรอ
‪เปล่า
‪ฉันไปเอง
‪อาสา
‪เพราะคุณทนดูไม่ได้
‪ใช่
‪บอกแล้วไง ฉันไม่ได้กล้าหาญ ก็แค่...
‪ฉันมันตรงกันข้ามเลยล่ะ
‪รู้ไหม
‪"คนเราไม่ได้จมน้ำตายเพราะตกน้ำ
‪แต่เพราะดำดิ่งอยู่ใต้นั้น"
‪ใครบอกนาย
‪ผมอ่านเจอในหนังสือที่โรงเรียน
‪เอสตานเซีย ลอส ชานาเรส
‪- ใช่ ใช่! ‪- ไม่รู้สิ
‪จุดล่านกเขาที่ดีสุดในอาร์เจนตินา
‪แค่นอนในสระนี้... ลอยคอในสระ ‪แล้วพวกมันก็บินวนไปรอบๆ
‪แล้วเราก็ยิงพวกมัน
‪จิบรัมผสมโค้ก
‪ฉันยิงนกตัวแรกตอนสิบขวบ ‪เคยเล่าให้ฟังไหม
‪- ไม่เคย ฟังนะ ‪- คิดว่าเล่าแล้วนะ
‪ไม่ ตอนนั้นฉันสิบขวบ ‪พ่อฉัน พ่อฉัน... ปืนระเบิด
‪เล่นเอาตาเขียว ส่วนพ่อก็หัวเราะเยาะใส่ฉัน
‪ฉันเคยขยับตัวอย่างไว ฆ่าพวกนกสวะนั่น
‪เดี๋ยวนี้ไม่ไหวแล้ว
‪ความแก่นี่แม่งโคตรเซ็ง ‪แม่ง! เซ็งความแก่
‪เซ็ง
‪ฉันว่าเขายังหลับอยู่
‪โศกนาฏกรรมฉิบหาย
‪เด็กนั่นเป็นศพเดินได้
‪อาซิฟไม่มีทางปล่อยให้เขารอด
‪คิดสิว่าจะขายขี้หน้าแค่ไหน
‪นายพาเขากลับบ้านก็จริง แล้วไงต่อ ‪พ่อเขาอยู่ในคุก
‪ไม่มีทางปกป้องเด็กได้
‪เอาจริง ทางที่ดีที่สุดที่นายทำได้
‪คือขึ้นไปตอนนี้เลย ‪แล้วยัดกระสุนใส่สมองเด็ก
‪ไม่ต้องเจ็บปวด
‪เพราะไอ้พวกสัตว์นรกข้างนอกนั่น ‪จะไม่ปรานีกับเขาหรอก
‪พวกมันชอบเริ่มจากหู
‪จากนั้นจะตัดนิ้วที่ข้อ
‪เพื่อน นายเมาแล้ว
‪ฉันพูดถึงความปรานี ไทเลอร์
‪รู้ไหมว่าเด็กนั่นค่าหัวเท่าไหร่
‪เราพูดถึงเด็กคนหนึ่งอยู่นะ
‪เออ เราพูดถึงลูกนักเลง
‪ที่มีค่าหัวสิบล้าน
‪นายต้องสร่างเมา
‪นายเป็นมือปืนรับจ้างใช่ไหมล่ะ ไทเลอร์ ‪ทำไมไม่ทำตัวให้สมอาชีพ
‪ไม่เบื่อชีวิตแบบนี้บ้างเหรอ ‪เพราะฉันเบื่อและฉัน...
‪ไม่อยากลงเอยเป็นฮีโร่ ‪สังเวยชีวิตในภารกิจห่าเหว...
‪นายจะทำอะไร ไหนบอกว่าจะช่วย
‪ฉันกำลังช่วยนาย เงินสิบล้านนะเว้ย
‪ฉันพานายไปชายแดนได้ในสองสามชั่วโมง
‪เงินเข้ากระเป๋านาย ‪ฉันจัดการศพให้ ไม่เจ็บปวด
‪ดีที่สุดเท่าที่เด็กมันหวังได้แล้ว
‪นายโทรหาใครหรือเปล่า นายโทรคุยกับใคร
‪ทำไมปากว่าตาขยิบงี้วะ ‪มือนายเปื้อนเลือดคนเป็นร้อย...
‪ตอบมา!
‪ลงมือกับฉันเหรอ
‪นายทำอะไรลงไป
‪รู้ไหมว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับฉัน ‪ถ้าพวกมันรู้ว่าฉันช่วยนาย
‪รู้ไหมว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเมียฉัน
‪อาซิฟเป็นเพื่อน
‪ฉันเคยทำงานให้เขาบ้าง เราตกลงกัน
‪เขาได้ตัวเด็ก นายได้อิสรภาพ ‪แล้วเราก็ได้รวยทั้งคู่
‪นายจะเอาอะไรจากฉัน อยากให้ฉันขึ้นไปข้างบน ‪แล้วยิงหัวเด็กทิ้งงั้นเหรอ
‪ไม่ๆ ฉันจะทำให้
‪อย่าทำแบบนี้
‪นายเคยช่วยชีวิตฉันไว้ครั้งหนึ่ง
‪ครั้งนี้ ฉันจะช่วยชีวิตนาย
‪หลีกไป
‪ไทเลอร์ หยุด
‪ทำอะไรของนายวะ
‪ไม่เอาน่า นอนไป
‪นอนไป
‪นี่ ไอ้หนู
‪ฉันรู้ว่ามันดูแย่นะ ฉันรู้ว่าดูไม่ดี
‪ผมอยากกลับบ้าน
‪ฉันจะพานายกลับบ้านเอง
‪ฉันจะพานายกลับบ้าน
‪ได้ตัวเด็กมาแล้ว อยากให้ช่วยหน่อย
‪อยู่นี่
‪แค่นั้นเองเหรอ
‪ใช่ แค่นั้น ฉันอยากให้เด็กไปจากที่นี่ ‪ฉันสนใจแค่นี้
‪ทำไม
‪เพราะสนใจแค่นี้
‪เขาคิดจะฆ่าครอบครัวของฉัน ‪ถ้าพาลูกเขากลับไปไม่ได้
‪คนของฉันรอเขาอยู่อีกฟากสะพานสุลต่านกมลา
‪จากตรงนี้ไปที่นั่นมีปิดถนนสองจุด
‪ฉันจะล่อพวกมันออกจากสองจุดนั้นให้ได้
‪นายพาเขาไปให้ถึงฝั่งตรงข้าม
‪ไทเลอร์
‪แล้วเจอกัน เพื่อน
‪ไปกันเถอะ
‪เร็วเข้า
‪คุณไว้ใจเขาไหม
‪ผมไว้ใจ
‪คาดเข็มขัด
‪เวร!
‪เราต้องเดินต่อ
‪เห็นเงาไอ้เด็กนั่นไหม
‪ยังครับ
‪แต่เห็นเพื่อนเราแล้ว
‪เด็กนั่นต้องอยู่ใกล้ๆ นี้
‪ระเบิด
‪อย่าข้ามสะพาน
‪บอกให้หยุดไง
‪ถอดหมวกเขาออก ขอดูหน้าเขาหน่อย
‪ผมไม่เข้าใจ
‪หมวกน่ะ ถอดออก
‪ทำตามที่เขาสั่ง
‪- หลบๆ ‪- ไปๆ
‪อยู่ตรงนี้
‪พาอีกสองหน่วยไปเพิ่มที่สะพาน
‪สองหน่วยไปที่สะพาน เร็วเข้า!
‪เอาปืนไรเฟิลฉันมา!
‪อยู่ตรงนี้ หมอบไว้ ‪ผมจะล่อพวกมันไปห่างๆ
‪ไป
‪เรค มาช่วยที่สะพานที!
‪ได้ กำลังไป
‪เวร
‪เด็กอยู่ที่ไหน
‪ซ่อนตัวอยู่ ข้ามสะพานได้ประมาณครึ่งทาง
‪ฉันพยายามจะเคลียร์เส้นทาง
‪ยาซ นายอยู่ไหน
‪ห่างไปสองนาที
‪เวร ผมโดนยิง ผมจะวนรอบๆ
‪เห็นเฮลิคอปเตอร์ลำนั้นไหม
‪นายต้องวิ่งไปหามันให้เร็วที่สุดเท่าที่ทำได้
‪ไม่ ขอร้องละ ลุกขึ้นเถอะ
‪เครื่องลงแล้ว ลานโล่ง มีเวลาสองนาที
‪ไป
‪- ขอร้อง... ‪- ไป
‪ไป
‪(แปดเดือนต่อมา)
‪คำบรรยายโดย ศันสนีย์ โอบอ้อม